La Paz
De hierboven bedoelde Avonturen begonnen dus in de hoofdstad van Bolivia. Helaas werden we van deze stad niet heel erg blij, maar we waren genoodzaakt om hier een paar dagen te blijven om aan de hoogte te wennen. We merkten allebei dat de minste inspanning al teveel was voor ons, maar Marleen werd op zondag echt hartstikke ziek. Dat was best een beetje eng, want er is een vorm van hoogteziekte waar je aan kan overlijden. Bij de apotheek heb ik medicijnen gehaald die Marleen achteraf als wonderpillen omschreef. Ze voelde direct verandering in haar hoofd en na een paar uurtjes slapen voelde ze zich een stuk fitter. Wat een opluchting om haar zo te zien!
Op maandag hebben we een globaal plan gemaakt voor onze 3 weken samen en wat door de stad geslenterd. In La Paz hebben we dus eigenlijk niet meer gedaan dan wachten tot ons avontuur kon beginnen....

Rurrenabaque
Op dinsdag vlogen we naar het noorden van Bolivia om het Amazone gebied te bewonderen. De busrit in die richting is zo lang en levensgevaarlijk dat een (prijzige) binnenlandse vlucht heel gebruikelijk is. Helaas bleek op het vliegveld dat we een flinke vertraging hadden: van 11.00 naar 16.30. En zo kregen we nóg een dag waarop we min of meer wachtten tot ons avontuur kon beginnen :S We hebben ons maar gesetteld in de Subway met wifi, de meest comfortabele plek die we konden vinden. De vlucht duurde nog geen uur, maar bood prachtig uitzicht op het veranderende landschap. Van puntige kale bergen met sneeuwtoppen naar groene vlakten met rivieren. In Rurrenabaque konden we gelukkig zonder reservering terecht in hotel Santa Ana. Daarna snel-snel op zoek naar een tour voor de volgende 2 dagen. Dat was door de vertraging van de vlucht ineens een beetje krap geworden. De standaard tours bleken 3 dagen te zijn, terwijl wij maar 2 dagen de tijd hadden. Gelukkig wist meneer Donato daar een mouw aan te passen door ons toe te voegen aan dag 1 van 'groepje A' en dag 3 van 'groepje B'. Wij misten zo dag 2, het zoeken naar anaconda slangen - vonden wij niet zo erg.
Op woensdag reden wij met Joey, Lisanne, Pete en Sarah in een jeep naar Santa Rosa. Dit was ongeveer 3 uur hobbelen en onderweg hebben we een luiaard gespot :) Na de lunch stapten we in onze kano en bracht een 4 uur durende wildlife-spotting-tour ons naar de lodge in the middle of nowhere. Vooral veel kaaimannen en alligators gezien, maar ook vogels, aapjes, capibari's en pink dolphins. De lodge was eenvoudig, maar oké voor 1 nacht. 's Avonds gingen we opnieuw de rivier op, om kaaimannen en alligators in het donker te spotten. Als je met een lamp schijnt, dan reflecteren hun ogen als een soort laserlampjes. Best eng want we gingen heel dichtbij! Eerlijk gezegd genoot ik meer van de prachtige sterrenhemel :)
Op donderdag startten we om 6.00 met een mooie zonsopgang. Na het ontbijt gingen Marleen en ik naar 'groepje B' dat in een andere lodge verbleef. Hier hadden wij veel liever geslapen! Het was kleiner en lekker rustig én beter sanitair. Het ochtendprogramma was zwemmen met de pink dolphins. Prima taakverdeling gevonden: de mannen zwemmen, wij fotograferen :) Na de lunch gingen we per kano terug naar Santa Rosa en per jeep naar Rurrenabaque. Héérlijk om te kunnen douchen na 2 dagen zweten, zonnebrand smeren en insect repellent sprayen (maar toch lek geprikt worden :S).
Op vrijdag zouden we 's middags vliegen en wilden we voor die tijd het stadje nog even verkennen. In een moment van wijsheid informeerden we bij de luchtvaartmaatschappij toch maar even naar vertraging en ja hoor, het was weer raak. Dit kwam ons niet goed uit, want 's avonds moesten we nog een bus halen in La Paz. We besloten daarom om op de vroege vlucht te stappen, waardoor we niet veel van Rurrenabaque hebben gezien. De vlucht was wederom prachtig en daarna hebben we wederom een paar uur in de wifi-Subway door gebracht. Beter daar dan op een koud busstation, dachten we zo. Eind van de middag een taxi genomen, hapje gegeten op het busstation en daarna onze eerste nachtbus in Bolivia genomen richting Uyuni. Het viel ons op zich mee, we zaten helemaal vooraan en met ons dekentje hadden we het niet eens koud. De toilet-stop was wel te smerig voor woorden, maar ach, je bent dan ook in het armste land van Zuid Amerika.

Salar de Uyuni
Op zaterdag kwamen we rond 7.30 aan in Uyuni. Een vrij saai dorpje dat vooral interessant is vanwege de jeep-tours naar de grootste zoutvlakte ter wereld, Salar de Uyuni. We ontdekten dat we nog diezelfde dag aan een tour konden beginnen! Dat was goed nieuws, zo liepen we een dagje in op ons strakke reisschema. Bij de bus ontmoetten we Thimo (NL) en Jason (US) en met zijn viertjes hebben we uiteindelijk een tour geboekt. Het natuurreservaat ten zuiden van de Salar bleek helaas niet toegankelijk vanwege sneeuw en ijs. Dit was een lichte tegenvaller, maar we hoopten maar het beste van het alternatieve programma. Aan onze groep was een ouder koppel van een jaar of 70 toegevoegd (AUS). Rond 10.30 vertrokken we per jeep naar de Salar. Ongelooflijk hoe groots! Vanwege de leegte is het ideaal om hier grappige fotootjes te maken waarin het perspectief wegvalt. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan. We kregen er ook niet heel veel tijd voor, maar we hebben ons best gedaan om er iets leuks van te maken. Na de lunch reden we verder naar een hostel aan de voet van vulkaan Cerro Tunupa. Oh het was echt super koud daar! Wel prima kunnen slapen gelukkig.
Op zondag hadden we een pittig ochtendprogramma, namelijk het beklimmen van de vulkaan. Ongelooflijk hoe zwaar dat was! Met name vanwege de hoogte die ervoor zorgt dat je binnen no time buiten adem bent (ongeveer 3900 mtr). Het uitzicht vanaf de mirador was wel de moeite waard moet ik zeggen. Maar de gids had gezegd 'in 45 minuten omhoog', nou no way dus! Eerder het dubbele.
Na de lunch zijn we naar Isla del Pescado gereden, een eiland midden op de vlakte dat vol staat met cactussen. Mooi! Vanaf daar naar een knus zout-hotel gereden aan de rand van de Salar. We waren de enige gasten daar, maar dat maakte het juist een stuk leuker dan de eerste nacht. We hebben gespeeld met de kinderen van de eigenaren en met de huiskat. Ook hebben we onze hoofden gebroken over een paar ogenschijnlijk eenvoudige puzzels. Grappig hoe iedereen vastberaden was om de oplossing te vinden! Als je eenmaal begint is het verslavend omdat je steeds denkt dat je echt bijna het antwoord weet.... (voor de liefhebbers: klik hier voor de door ons onopgeloste puzzel. Mocht het je lukken: svp NIET verklappen!!).
Op maandag verlieten we de zoutvlakte en reden we door prachtige (vulkanische) landschappen met een paar mooie laguna's met flamingo's. Na de lunch bestond het programma uit een lange rit terug naar Uyuni, met een stop bij een treinen-kerkhof. Daarna nog even naar een hotspring gegaan, maar dat vond ik niet echt een succes. Het was lekker warm, dat wel, maar het was verre van sfeervol. Met zijn viertjes hebben we de tour afgesloten met een heerlijk low budget Mexicaans etentje. Daarna namen we de bus naar La Paz en de jongens gingen richting Argentinië.

Copacabana & Isla del Sol
Dinsdagochtend kwamen we om 6.00 aan in La Paz, 2 uur eerder dan verwacht. Om 8.00 namen we vanaf daar de bus naar Copacabana, dit ligt aan het Titicacameer en vlakbij de grens met Peru. We waren gewaarschuwd dat het niet veel voorstelde, maar wij vonden het juist een gezellig toeristisch stadje! De zon scheen er heerlijk en uit de wind deed het zijn tropische naam bijna eer aan :) En oh, wat hebben we genoten van een heerlijk bed en een warme douche! (De laatste keer was in Rurrenabaque...) Later hebben we lekker geluncht en zijn we op souvenirjacht gegaan. 's Avonds op tijd naar bed.
Op woensdagochtend hebben we een bootje gepakt naar het noorden van Isla del Sol. Moest ik toch na 20 minuten al plassen! En de tocht duurde minstens 2 uur... Verre van comfortabel dus, zeker omdat we op het dak zaten, in de frisse wind. Gelukkig mocht ik na lang zeuren even snel uitstappen in het zuiden van het eiland. Rond 11.00 kwamen we aan in het noorden. We hadden wat contacten gelegd en besloten om met Flavia & Roberto (BRAZ), Wolfgang (OOST) en Kim (NL) het pad te gaan lopen van Noord naar Zuid. Ook hier was de hoogte goed te merken! Maar de uitzichten waren prachtig en zeker de moeite waard. Kim besloot aan het eind van de dag om met ons verder te reizen, gezellig! Rond 17.30 waren we terug in Copacabana. Daarna lekker uit eten geweest.

Arequipa- Part I
Op donderdag namen we om 8.30 een bus naar Arequipa, Peru met overstap in Puno. De grensovergang was een stukkie taart, heel anders dan degene die ik 2 weken eerder was overgestoken. Kim zat in principe in dezelfde bus, maar in Puno was er allerlei gedoe met onze tickets. We moesten wisselen van busbedrijf, vertrokken een uur later én we konden niet met z'n drietjes in dezelfde bus. Wat een vaag gedoe! Daarna werd het feest compleet gemaakt toen onze bus midden in Juliaca in 2 kuilen was gereden en geen kant meer op kon. Op zich interessant om te zien hoe dit opgelost werd, maar het leverde wel een flinke vertraging op. Rond 19.30 kwamen we in Arequipa aan en daar zat Kim gelukkig nog op ons te wachten! We gingen met zijn drietjes naar een hostel dat een beetje party was, maar niet té. Daar hebben we onszelf getrakteerd op een paar héérlijke snacks en alcoholische versnaperingen :) Hadden wij wel verdiend, vonden wij!
Op vrijdag hebben we de stad verkend met een free walking tour. Makkelijke manier om snel veel van de stad te zien. Verder rustig aan gedaan en genoten van de zon! Jawel, we konden hier zowaar met blote benen en op slippers rondlopen... Héérlijk! Zaterdag nog zo'n relaxt dagje gehouden, waarop Marleen en ik ook heel dapper naar de kapper zijn geweest. Als proefkonijn was ik al eerste aan de beurt, konden we daarna bij Marleen uitleggen hoe ze NIET moest knippen :P Gelukkig is een goede coupe tijdens het reizen niet echt noodzakelijk :) 's Avonds hebben we de nachtbus naar Cusco genomen.

Cusco
Zondag was mijn verjaardag!! Om 0.00 zat ik dus in een nachtbus, weer eens wat anders ;) Toen we rond 5.30 wakker werden kreeg ik van Marleen een paar gezellige slingers om mn nek (had ze stiekem in Arequipa gescoord) en natuurlijk een stevige verjaardagsknuffel. We hadden afgesproken geen kadootjes, want deze hele trip was al een groot kado vonden wij. Bij deze wil ik iedereen bedanken die van zich heeft laten horen, superleuk om zoveel mailtjes/ smsjes/ whatsappjes/ facebook berichtjes te krijgen aan de andere kant van de wereld!!
In Cusco zijn we naar het hostel gegaan waar ik eerder al had geslapen. De bedden zijn daar heerlijk en het sanitair heel netjes. Gelukkig waren Kim en Marleen het met me eens. We konden 's middags pas inchecken, dus hebben lekker gedoucht en zijn daarna de stad in gegaan voor een verjaardagsontbijt. Prima tentje gevonden! Verder beetje rondgestruind en ook een lekkere verjaardagslunch gescoord. Na het inchecken hadden bepaalde iemanden behoefte aan een middagdutje, ikzelf ben toen begonnen aan de vorige blog. We zijn uit eten geweest in een bijzonder pizzeriaatje en hebben daarna nog een kleurrijke Machu Picchu cocktail geproefd in het hostel. Ook had Kim een supersterke B-day-shot voor mij geregeld.... Die kwam behoorlijk aan! Marleen voelde zich helaas niet lekker, maar Kim en ik wilden nog wel een dansje wagen ter ere van mijn 31e (!!) verjaardag. We hadden gehoord dat het vrij makkelijk was om gratis te stappen in Cusco en daar blijkt geen woord van gelogen. Alle clubs willen graag dat je naar hen komt en bieden je daarom bonnen aan voor een gratis rum-cola. Die lustten wij wel! Tel daar een door mannen aangeboden pisco sour en een tequila bij op en jullie begrijpen wel dat het een héle gezellige avond werd hahaha. We lagen pas tegen 6.00 in ons bed! Dat was totaal niet de bedoeling, maar ja, zoals iedereen weet zijn de niet geplande stap-avonden vaak te leukste :)
Op maandag was het Inti Raymi in Cusco, een groots Inca festival. Marleen was als enige op tijd wakker om de parade te zien op het Plaza de Armas. Kim en ik ontmoetten haar om 12.00 toen het nét voorbij bleek te zijn. We zijn naar de Sacsaywamán ruïnes gelopen (best ver en steil! zeker als je beetje brak bent), waar het allemaal te doen was. De kern van het festival hebben we niet helemaal meegekregen, maar ik geloof dat er allerlei historische gebeurtenissen nagespeeld worden. De enorme mensenmassa maakte duidelijk wat het echt een groots evenement was. Via de zoom van mijn camera nog iets kunnen zien, maar eigenlijk was het allemaal veel te ver weg. Op de terugweg heeft Marleen zich aan cuy gewaagd: dat is gebraden cavia, een echte delicatesse hier. Kim en ik waren daar te laf voor... Helaas vond Marleen het niet echt lekker. Waarschijnlijk had ze een bepaalde gebruiksaanwijzing nodig die niet gegeven werd. Of misschien wel, in het Spaans, maar daar begrepen we niks van. Uiteindelijk heeft ze er een oud mannetje blij mee gemaakt. Maar niet voordat we haar stoere actie op foto en film hadden vastgelegd :) 's Avonds hebben we in het hostel gegeten en was er live muziek. Om 0.00 zou het Marleens verjaardag zijn, maar toen lagen we al in bed...
Op dinsdagochtend heb ik Marleen getrakteerd op een fluister-versie van Lang Zal Ze Leven en was het haar beurt om de gezellige slingers te dragen. In het hostel hadden we een verjaardagsontbijtje geregeld: een pannenkoek met happy birthday in chocolade-saus :) 's Middags hebben we geluncht met gebak en daarna een druk shop-programma gehouden. Allerlei souvenirs gescoord en ik heb ein-de-lijk mijn daypack vervangen voor een prachtige nep North Face. Met uitzicht op het Plaza de Armas hebben we genoten van Marleens verjaardagsdiner. We dachten hier een kaarsje geregeld te hebben in haar hoofdgerecht, maar dat kwam apart in een stuk brood hahaha. Weer eens wat anders! Als dessert namen we een heerlijke pisco sour die ons binnen no time de slappe lach bezorgde. Opnieuw een dansje wagen zat er niet in, aangezien we de volgende dag aan onze Machu Picchu Inca Jungle Trek gingen beginnen. Ik heb nog geprobeerd de vorige blog online te krijgen, maar dat ging mis vanwege wifi problemen.

Machu Picchu
Woensdag werden we om 7.00 opgehaald bij het hostel. Om vervolgens pas om 8.00 te vertrekken! Argh, wat hadden we graag een uurtje extra geslapen.... We reden in een paar uur naar een hooggelegen punt waar we begonnen aan een afdaling per fiets van ongeveer 3 uur. De dubieuze uitrusting beloofde niet veel goeds, maar uiteindelijk hebben we echt wel genoten en zijn we veilig beneden aangekomen. Het hoogteverschil was zo'n 3000 meter! Boven was het koud en winderig, beneden was het lekker warm :) Na de lunch was er wat gedoe over onze accommodatie in Santa Teresa. Uiteindelijk kwamen we in een half af hostel terecht, maar goed, we hadden een bed. Het diner was simpel, maar lekker. Daarna wilden wij onszelf opnieuw op een heerlijke pisco sour trakteren, maar dat ging even mis... Er zaten namelijk allemaal stukjes plastic in! Toen we de serveerster erbij riepen gaf ze doodleuk als verklaring: ja, de ijsklonten zitten in plastic. Blijkbaar maalden ze die met plastic erbij! Uitgelegd dat het niet gezond is om plastic binnen te krijgen. Niet begrijpende blik. Of we nieuwe wilden? Nou, als jullie het ijs altijd malen mét plastic, dan nee... Tot zover deze pisco sour domper.
Donderdag was een topdag! We ontbeten om 8.00 uur en gingen daarna zip-linen :) Het duurde aardig lang voordat we daadwerkelijk begonnen, maar de tour was super! Het waren slechts 4 kabels, maar ze waren lang, hoog en boden geweldig uitzicht. Na de lunch begonnen we aan een wandeling richting Aguas Calientes, het dorp dat recht onder Machu Picchu ligt. De route liep langs het spoor en dat klinkt erg onaantrekkelijk, maar eigenlijk was het hartstikke mooi! We liepen als het ware om Machu Picchu heen, maar dan 1000 meter lager. Bij het diner hebben we onze gids Edgar verrast met een nieuwe pet (de zijne was hij verloren tijdens het ziplinen). We hebben toen ook afscheid moeten nemen omdat hij onverwachts terug moest naar Cusco. De volgende dag kregen we daarom gids Aurelio en was de groep 2x zo groot.
Van onze fijne hotelkamer konden we niet heel lang genieten aangezien we om 4.00 op moesten staan... Om 4.30 vertrokken we, een half uurtje lopen voordat we aan de klim moesten beginnen. Deze klim duurt ongeveer een uur, maar vond ik echt een hel! Supervermoeiend om midden in de nacht zonder fatsoenlijk ontbijt zo'n inspanning te leveren. De eerste helft was het zwaarst, daarna veranderde het pad een beetje en was het beter vol te houden. Ik kwam in een soort ritme en dat bracht me op tijd boven. Aurelio zou niet langer wachten dan 6.15, dus we voelden enige druk, maar uiteindelijk stonden we nog hartstikke lang te wachten op een paar andere groepsleden... Gelukkig waren we nog op tijd voor de zonsopgang. Het was al licht vanaf 5.30 maar tegen 7.00 komen de zonnestralen over de bergen en wordt Machu Picchu langzaam maar zeker verlicht door de zon. Mooi! De gids heeft ons ongeveer 2 uur rondgeleid en daarna waren we 'vrij'. We zijn eerst het park uitgegaan voor ontbijt (in MP is eten en drinken verboden) en een powernapje in de zon. Daarna zijn we opnieuw naar binnen gegaan en hebben uitgebreide fotosessies gehouden op mooie punten :) Ook hebben we heerlijk geluierd op een stuk gras. Tja, wat een luxe om tijd teveel te hebben op zo'n pracht locatie. Onze trein ging pas 's avonds om 21.30, we hadden dus alle tijd van de wereld. Theoretisch gezien konden we nog aan allerlei klimtochten beginnen voor spectaculair uitzicht, maar dat zagen we niet zo zitten. Bovendien hadden we ook geen tickets voor de écht stoere punten Wayna Picchu en Machu Picchu Mountain. Prima excuus om rustig aan te doen, vonden wij ;) Aan het eind van de middag terug naar beneden gelopen en een beetje opgefrist in het hostel. Uit eten gegaan, wat marktstalletjes afgestruind om de tijd te doden en vervolgens een uur op het station gezeten ivm vertraging. Tegen 22.00 op de trein naar Ollantaytambo gestapt waar een busje ons zou opwachten. Wat een chaos daar!! Eén grote bende met busjes en schreeuwende vertegenwoordigers met bordjes met namen en zoekende toeristen... En jullie raden het al: ons busbedrijf en onze namen waren onvindbaar :S Uiteindelijk belandden Marleen & ik in een zeer spannende busrit. Ten eerste had ik geen fatsoenlijke stoel, ten tweede reden we met flinke snelheid een hond aan en ten derde viel de chauffeur het laatste half uur bijna in slaap!! Daarbij kwam dat ik al een paar dagen buikpijn had en niets liever wilde dan in mn bedje duiken. Nog nooit zó opgelucht aangekomen op de plaats van bestemming... Kim kwam gelukkig vrij snel na ons aan in het hostel.
Zaterdag was de laatste dag dat Marleen en ik samen waren! Ineens voelde het echt alsof de tijd voorbij gevlogen was... Het was een beetje een rommeldagje met een heerlijk diner als afsluiter. Marleen heeft mij verlost van een flink aantal spullen uit mijn rugzak, waarvoor ik heel dankbaar ben! Oh wat waren we blij toen al haar spullen, al haar souvenirs én al mijn zooi in haar rugzak bleken te passen :) Kim & ik hebben Marleen naar het busstation gebracht waar zij de nachtbus naar La Paz nam. Zo gek om na 3 weken weer afscheid te nemen! Heel onwerkelijk eigenlijk. Pas toen ze in de bus zat en we nog een paar keer naar elkaar zwaaiden, realiseerde ik me hoe bijzonder het was om een deel van mijn reis met haar te delen. Voor haar was het best even wennen geloof ik, maar voor mij ook. Zij zat ineens in het backpack-wereldje met een flink reistempo en ik was ineens niet meer alleen. Ik was daar inmiddels meer aan gewend dan ik zelf door had. Nu ze in haar etentje naar La Paz ging was ik best een beetje bezorgd. Gelukkig hield ze me via sms op de hoogte en ging alles goed bij de grensovergang. Op maandag vloog ze terug naar Nederland, de zondag was een soort 'wachtdag' voor haar.
Kim en ik zouden zaterdag nog een pisco sour gaan drinken met onze gids Edgar, maar die date hebben we afgezegd omdat we allebei niet lekker waren. Na het uitzwaaien van Marleen zijn we meteen in ons bedje gekropen. Op zondag heb ik ein-de-lijk mijn vorige blog online kunnen zetten. (Beter laat dan nooit toch? Hetzelfde geldt voor deze blog). Verder hebben Kim & ik onze bus geboekt naar Arequipa en zijn we naar het pittoreske wijkje San Blas gelopen. 's Avonds was het open mic avond in Kims hostel. Daar hebben we gegeten en Kim heeft zelfs gezongen! Daarna hadden we om 23.00 alsnog een pisco sour date met gids Edgar. Wederom lukte het ons aardig goed om gratis op stap te gaan: met bonnen voor gratis rum-cola en een door Jorge (Peru/US) aangeboden pisco sour. Ik denk wel eens dat ik het stappen verleerd ben omdat ik het zo weinig doe maar met Kim is het toch 2x aardig goed gelukt :) Tegen 4.00 lag ik in mn bedje....
Maandag moest ik om 11.00 uitchecken terwijl ik eigenlijk meer slaap nodig had :S 's Middags hebben we genoten van een laatste héérlijke smoothie bij een eerder ontdekt tentje, gevolgd door een prima 4-gangen menu à S/12 in San Blas (= nog geen €4). Dat hadden we eerder moeten ontdekken!!

Arequipa- Part II
Onze bus naar Arequipa vertrok om 20.00. Wat ik daar precies wilde gaan doen wist ik nog niet, maar misschien wel Spaanse lessen nemen en in ieder geval van de zon genieten en een beetje uitrusten na deze full-speed start in Zuid Amerika. Helaas begon mijn verblijf hier verre van relaxed. In de nachtbus is namelijk mijn laptopsleeve gestolen met harde schijf en kopieën van belangrijke papieren! Laptop zat gelukkig door toeval in de tas van Kim. Ik dacht dat mijn tas veilig stond (ik zat helemaal vooraan in de bus, tas was vastgebonden aan het touw van het gordijn en zat op slot), maar de dief heeft toch ongemerkt mijn tas kunnen bemachtigen en de rits opengeknipt met een tangetje. En hoewel ik dacht dat ik niet sliep, was dat blijkbaar toch het geval. Wat een cliché verhaal hè? En ik maar denken dat het altijd anderen overkomt, want 'ik let altijd zo goed op mijn spullen zoals papa me heeft geleerd'. Ik ontdekte het rond 2.30 en heb direct per sms de hulp van papa en Jolanda ingeschakeld om één en ander voor mij na te vragen en te blokkeren. Het geluk bij een ongeluk was dat ik een aantal belangrijke dingen nog wél had: mijn paspoort, mijn geld, mijn pasjes en mijn laptop. Toch heeft de dief een aantal belangrijke (digitale) gegevens van mij in handen en dat geeft echt een vervelend gevoel. Na aankomst in Arequipa (6.30) heb ik de chauffeur op de hoogte gesteld en ben ik naar het politiebureautje van het busstation gegaan. Daar heb ik bijna 3 uur gezeten in verband met de aangifte! Hoewel het lang duurde, werd mijn aangifte wel degelijk serieus genomen. Uiteindelijk waren er zo'n 20 vellen die ik moest ondertekenen met handtekening en vingerafdruk, waarvan er slechts 2 voor mij waren...
Welcome to Arequipa, miss Mak! :s

Tot slot
Mijn week in Arequipa komt aan bod in mijn volgende blog! Dit waren wel even genoeg avonturen dacht ik zo... Bij deze wil ik de trouwe lezers bedanken voor hun doorzetteingsvermogen en het behalen van de finish :) Vind het leuk als je een reactie plaatst! xx