Aan alle mooie dingen komt een eind :(

Proloog
Inmiddels ben ik weer terug in Nederland, maar natuurlijk is er nog één en ander te vertellen over de laatste weken van mijn reis! De vorige blog eindigde in Santa Marta, een stad van waaruit ik diverse meerdaagse tripjes heb gemaakt. Nadat ik op zaterdag afscheid had genomen van Michelle (US) heb ik de andere tripjes in mijn eentje gemaakt en lekker genoten van de rust en de zon.

Palomino
Op maandag vertrok ik naar het kustplaatsje Palomino, waar een mooi strand zou zijn, gelegen tussen 2 riviermonden. Nou, ik begreep niet helemaal waar iedereen nou zo enthousiast over was. Typisch geval van een overdreven invloed van de Lonely Planet vermoed ik. Het water was te wild om te zwemmen en het strand zelf was ook niet bijzonder. Maar goed, hostel The Dreamer was echt prachtig, dus daar heb ik 3 dagen genoten van boeken lezen, zonnebaden en overheerlijke jumbo jugos (kingsize sapjes) van watermeloen :)

Tayrona - Part II
Toen ik donderdag terugkeerde in Santa Marta had Andres gemaild dat hij verhuisd was uit Cartagena in verband met werk. Ons plan om daar later nog 1,5 week samen door te brengen ging dus helaas niet door. Wel zou hij een paar dagen op bezoek kunnen komen. Positief bekeken betekende dit nieuws dat ik iets minder haast had om terug te gaan naar Cartagena.
Ik besloot daarom om opnieuw een bezoekje te brengen aan Tayrona (dat prachtige Nationaal Park aan de kust) voor een paar héérlijke luie wifi-loze dagen op het strand. Toen ik daar zaterdag aankwam na de loeihete wandeling van 2,5 uur zag ik tot mijn verbazing dat Frankie er nog was! Die had ik de eerste keer in Tayrona ontmoet, hij was daar blijkbaar al ruim 2 weken aan het kamperen met zijn 8-jarige zoon Pablo en hond Laya. Dit drietal bleek prima gezelschap! Door het Spaans praten werd ik weer wat wijzer en de zon bezorgde me de bruine huid waarmee ik in Nederland wilde verschijnen :) In Panama zou het waarschijnlijk veel regenen dus dit was zo ongeveer mijn laatste kans.
Op woensdag zijn we met zijn vieren naar Santa Marta gegaan. Donderdag en vrijdag heb ik aan mijn Spaans gewerkt door de Spaanse Cosmopolitan te lezen en alle onbekende woorden op te zoeken, ondertussen genietend van de overheerlijke granizados de café en palitos de queso van Juan Valdez (de Colombiaanse Starbucks, ik ben eraan verslaafd geraakt terwijl ik niet eens van koffie hou). Vrijdag hebben we samen de voetbalwedstrijd gekeken waarin Colombia zich kwalificeerde voor de World Cup 2014 (een historisch momentje, vooral omdat Chili na de eerste helft nog 3-0 voor stond). Op zaterdag ben ik weer teruggereisd naar mijn lievelingsstad Cartagena.

Cartagena - Part II
Oh, wat voelde het goed om weer in deze stad te zijn! Ik voel me er echt thuis en ik ken er inmiddels de weg. Ik koos ervoor om in het eenvoudige hotel te slapen van mijn eerste dagen in Cartagena, lekker rustig maar wel heel centraal. De eigenaren van het hotel wisten niet wat ze zagen! Blijkbaar was ik in 2 maanden tijd aardig wat afgevallen en de vrouw moest de man overtuigen dat ik hetzelfde meisje was :) Ik had zelf natuurlijk ook wel door dat ik wat kilo's kwijt was, maar niet hoeveel. Toen ik langs ging bij mijn vorige hostel kreeg ik daar dezelfde reactie, terwijl het voor hen slechts een maand geleden was! Toen Andres me op kwam zoeken kon ook hij niet geloven hoe ik eruit zag, en dat terwijl ik hem al voorbereid had. Dit alles maakte mij wel ontzettend nieuwsgierig naar mijn gewicht! Zonder weegschaal en top-tot-teen spiegels had ik zelf weinig besef. (Eenmaal in Nederland bleek ik overigens 12 kilo lichter dan bij vertrek.... 12!!! Ongelooflijk hè??)
De 3 dagen met Andres waren hartstikke leuk en vlogen dus ook voorbij. Ik heb hem veel spullen meegegeven die niet mee naar Nederland gingen en die hij of zijn familie waarschijnlijk wel kon gebruiken. Daar was hij heel blij mee. Helaas was ik op de laatste avond een paar uur hartstikke ziek. We gingen uit eten, maar na binnenkomst in het restaurant kreeg ik plotseling enorme pijn in mijn maag en zijn we teruggegaan naar het hotel (gelukkig aan de overkant van de straat). Daar ben ik zonder overdrijven een paar uur vergaan van de pijn. Het zou verstandig zijn geweest om naar het ziekenhuis te gaan,maar ik wilde niks anders dan zo stil mogelijk liggen. Uiteindelijk heb ik pijnstillers genomen en daarna was het binnen 45 minuten voorbij. Eigenlijk heel raar! Ik nam me voor om de volgende dag sowieso naar een arts te gaan, maar toen kon ik eigenlijk de pijn al niet meer beschrijven, dus besloot dat het dan niet heel veel zin had. Ik was wel heel erg geschrokken van deze pijn en hoop het nooit meer mee te maken.
De laatste dagen heb ik geprobeerd om nog te genieten van de fijne stad en het land, maar ondertussen was ik ook een beetje sip vanwege het afscheid van Andres en een beetje zenuwachtig voor de ontmoeting met Mario in Panamá. Met Andres heb ik een speciale band opgebouwd en ik hoop dat we vrienden voor het leven blijven. Het was niet leuk om afscheid van hem te moeten nemen. Tegelijkertijd had ik uitzicht op een reünie met Mario in Panamá. Dat zorgde wel voor enige afleiding, maar ook voor zenuwen. Ik verheugde me erop hem weer te zien en naar de San Blas eilanden te gaan. Maar zou de klik die we in mei hadden er nog steeds zijn?? Dat is toch altijd even afwachten.

Panamá - Living the local life
Op maandag vloog ik dan naar Panamá. Toen ik aan mijn tas een tai rip aantrof die ik zelf niet bevestigd had vermoedde ik dat er in mijn tas gesnuffeld was en dat bleek ook zo te zijn. Na een gestresste check leek er echter niks te missen gelukkig. Mario kwam me ophalen van het vliegveld en het voelde meteen goed. Met de $0,25 bus deden we er uren over om bij het busstation te komen en van daaruit namen we een andere bus naar zijn woning buiten de stad. Stiekem hartstikke leuk om weer in een typisch Midden-Amerikaanse chickenbus te zitten! Altijd krapjes maar creatief versierd en mét muziek :)
Toen we eindelijk bij zijn woning aankwamen moest ik wel even slikken: hij deelde een ruimte van 25m2 met 2 anderen en die ruimte was onderdeel van een huis van een Panamaanse familie. Behalve weinig privacy was het ook héél erg basic. Dat laatste had ik wel verwacht, maar die huisgenoten had hij voor mij verzwegen en dat vond ik niet zo prettig. Later bleek dat hij bang was dat ik niet meer wilde komen als ik dat van tevoren wist. Daar kon hij nog wel eens gelijk in hebben! Maar na 1 nacht was ik er eigenlijk al aan gewend, en had het ook wel weer wat, wel interessant om even zo te leven. Ik zag het als living the local life en vond het een mooie bijkomstigheid dat ik op deze manier geld bespaarde. Bovendien waren zijn roomies lang niet altijd thuis en van de familie hadden we ook weinig last.
Mario is een artisan uit Cartagena die souvenirs maakt van schelpen en dan met name kikkers. Toen hij me dat de eerste keer vertelde kon ik me er niks bij voorstellen, maar inmiddels had ik fotootjes gezien en in het echt waren ze nog veel leuker :) We hebben ons vermaakt met het maken van de kikkers en het verkopen daarvan op de boulevard van Panamá-stad. Ook zijn we een paar keer naar de stad gegaan en naar een enorme shopping mall bij het busstation. Die vind ik normaal gesproken vreselijk, maar tijdens living the local life is het toch best een leuke afwisseling ;)
We hadden eerder afgesproken om samen naar de San Blas eilanden te gaan, naar het schijnt een must-see, en daar verheugde ik me erg op. Alleen toen puntje bij paaltje kwam bleek Mario niet echt een goed plan te hebben en na wat onderzoek was het een stuk duurder dan gedacht. Té duur dus. Hij stelde voor dat ik alleen zou gaan, maar daar leek me niks aan. We besloten daarom om niet te gaan, maar voor het verwerken van die teleurstelling had ik wel een dagje nodig. Gelukkig was ik daarna weer in mijn hum en hebben we er nog een paar hele gezellige dagen van gemaakt. We zijn bijvoorbeeld naar de bioscoop geweest (Engels gesproken, Spaans ondertiteld) en dat had ik voor $4 nog wel vaker willen doen maar helaas was het aanbod vooral horror en sci-fi :S
In het 2e weekend was er een nationale feestdag die uitgebreid gevierd werd met een grote optocht in de stad. We hoopten dat het die dag ook makkelijk zou zijn om kikkers te verkopen, maar dat viel een beetje tegen. Ook zijn we nog 2x naar een strand gegaan. Dat strand viel letterlijk vies tegen, maar ik kon er nog wel even een bruin tintje kweken voor mijn terugreis naar Nederland :) Van het bruin van Tayrona was namelijk niet veel meer te zien...
Het was overigens niet makkelijk om wifi te vinden in Panamá. Vandaar dat ik in die tijd geen blog online kon zetten zoals gepland.

The End
Helaas is de uitspraak 'Aan alle mooie dingen komt een eind' meer dan een cliché: het is de harde waarheid... En dus was na 2 weken Panamá mijn Avontuur écht afgelopen :(
Op dinsdagochtend 05.15 vertrokken Mario en ik van huis om met de bus van 05.30 naar het busstation te gaan. Van daaruit namen we een snelle bus over een tolweg naar het vliegveld en zo waren we zonder dure taxi op tijd voor mijn vlucht van 10.30. Het afscheid was moeilijk, maar we hebben afgesproken dat we elkaar zeker weten nog eens gaan ontmoeten. Misschien komt hij volgend jaar naar Nederland ivm familiebezoek, of misschien ga ik nog eens terug naar Colombia. Ik vond het een prachtig land met heel veel diversiteit en er zijn nog meer dan genoeg plekken die ik dit keer niet bezocht heb. En, heel belangrijk, ik voelde me er supergoed! Michelle (US) denkt er hetzelfde over en wie weet komen we nog eens samen terug :)

Holanda
En na een lange vlucht via Santo Domingo en Frankfurt landde ik vorige week woensdagochtend op Schiphol! Het drong niet echt tot me door dat mijn reis écht ten einde was en dat mijn Nederlandse leven me te wachten stond... In een waas ging de vlucht aan me voorbij en ook de ontmoeting met papa, Marion, Nicolette en Marleen leek heel onwerkelijk. We hebben met z'n allen wat gegeten en gedronken en daarna moest ik alweer afscheid nemen van Marleen. Wat snel! Zo raar... Met zijn vieren gingen we naar het huis van Nicolette, daar slaap ik voorlopig tot ik een eigen plekje heb gevonden. Mijn nichtje kwam op me af stormen voor een knuffel, dat was een erg warm welkom. En mijn new born neefje Rens kon ik de volgende dag in mijn armen nemen :) Elise sloeg de spijker op z'n kop met haar uitspraak : “Jij was héél lang weg!”.
De eerste dagen in Nederland voelen heel vreemd. Geheel tegen de verwachting in voel ik me er helemaal niet thuis. Misschien is het een kwestie van tijd of misschien heb ik een hele belangrijke ontdekking gedaan over waar ik wil leven. De tijd zal het leren. Voorlopig blijf ik hier in Nederland en mocht dat laatste waar zijn, dan komt er vanzelf weer een nieuw plan voor een mooie reis die kant op :)

Bedankt
Ik wil bij deze iedereen bedanken die me gevolgd heeft en af & toe van zich heeft laten horen! Het was superleuk dat jullie geïnteresseerd waren, maar ook om te horen hoe het met jullie in Nederland ging. De blog bijhouden was veel werk, maar vanwege de trouwe lezers was het toch echt de moeite waard om er steeds weer één te schrijven. En ook voor mezelf is het een mooie samenvatting geworden.
Nu ik weer in Nederland ben lijkt de reis heel onwerkelijk. Misschien moet ik mijn eigen blog en fotootjes nog eens goed doornemen om te beseffen dat het allemaal écht gebeurd is :) Het was in ieder geval een fantastische ervaring die ik voor geen goud had willen missen!! Ik heb een aantal bijzondere mensen leren kennen met wie ik graag contact wil houden, zoals (in order of appearance) Yulgene, Mel, Mario, Kim, Noémie, Andres en Michelle. Hopelijk ga ik ze allemaal nog eens ontmoeten en levert dat weer nieuwe avonturen op!!

Verliefd op Colombia!

Proloog
Hoewel ik al bijna 8 weken in Colombia zit, bevat deze blog de minste avonturen... Dat wil echter niet zeggen dat de afgelopen weken saai waren. Sinds ik in Cartagena ben aangekomen heb ik me gewoon geen moment meer gehaast. Dit zijn de laatste weken van mijn reis en ik heb geen to-do-list meer. Buurland Venezuela is me afgeraden en de buurlanden Ecuador en Panama zijn al afgevinkt. Dit geeft me zoveel rust! Ik heb alle tijd om van het prachtige Colombia te genieten.... Geloof dat ik er echt een beetje verliefd op ben geworden. Ik voel me er thuis en er zijn nog zoveel plekken die ik niet gezien heb dat de kans heel groot is dat ik hier snel terug ga komen :)

Cartagena - algemeen
In mijn laatste blog lazen jullie dat ik in Cartagena tot rust wilde komen en dat is zeker weten gelukt :) Voor bijna 4 weken was het mijn thuis en ontstond er een zekere routine. Omdat de temperatuur 's avonds zoveel aangenamer is, schoof mijn hele dag een paar uur op. Ik sliep vaak pas rond 3.00 uur en stond dan rond 10.00 uur op. Héérlijk! In de avonden ging ik vaak met Andres naar de oude stad of naar het Plaza de Trinidad. Het was superfijn om zoveel Spaans te praten en steeds weer nieuwe dingen te leren. In het weekend gingen we meestal dansen in een lokale club. Geweldig om de Latino's te zien dansen! Heel inspirerend.
Mijn eigen danskunsten heb ik enigszins verbeterd tijdens 3 danslessen reggaeton :) Dat was cht super! Wat een wekelijkse groepsles zou moeten zijn was steeds een privéles aangezien er niemand anders op kwam dagen. De eerste keer voelde ik me lichtelijk ongemakkelijk: mijn plan om achterin de zaal een beetje mee te hobbelen was geen optie... Maar al gauw zag ik de voordelen in: leraar Mauricio heeft me op deze manier echt superveel geleerd in slechts 3 lessen! Hopelijk gaat het me lukken om later nog 2 lessen te nemen, waarin we de geleerde choreografietjes kunnen uitbreiden. En in Nederland ga ik zeker weten op zoek naar soortgelijke lessen! Ik heb nu de smaak te pakken :)

Cartagena - ontmoetingen
De meeste avonden heb ik met Andres doorgebracht en overdag deed ik lekker mijn eigen ding. Maar natuurlijk heb ik ook nieuwe en oude vrienden ontmoet. Met Casey (Zimbabwe/UK) heb ik onder andere een foto-rondje door de oude stad gemaakt en ook hebben we genoten van streetfood en straatartiesten op Plaza de Trinidad. Verder heb ik voor de 4e en laatste keer Mel (AUS) ontmoet. Zij is inmiddels weer thuis, zoals vele anderen die ik ontmoet heb op mijn reis. Zo gek dat hun normale levens weer begonnen zijn, maar aan alle mooie dingen komt helaas een eind. Ook was het superleuk dat ik Noémie weer heb gezien! We hebben samen genoten van een paar heerlijke hapjes en drankjes die Cartagena te bieden heeft. En natuurlijk lekker bijgepraat en tips uitgewisseld. Ze reist in een behoorlijk tempo en is inmiddels al in Costa Rica. We hebben echt een fijne klik en gaan zeker weten nog eens afspreken in Europa.

Cartagena - terugreis NL
Iets anders waar ik me mee bezig heb gehouden is mijn terugreis. Het was nog best wel een puzzel om te bepalen hoeveel tijd (lees: geld) ik nog had en dat hing natuurlijk ook weer af van de ticketprijzen. Uiteindelijk heb ik besloten om begin november vanuit Panama naar huis te vliegen voor een 'prikkie'. Ook is het een fijne bijkomstigheid dat ik in Panama Mario nog eens kan ontmoeten (de Colombiaan die me eigenlijk Cartagana zou laten zien, maar die vanwege werk nog in Panama zit). Mijn reis is dus met een maandje verlengd. Dit betekent helaas dat ik niet bij de geboorte van mijn 5e neefje/nichtje zal zijn... Maar uiteraard ga ik die zo snel mogelijk bewonderen als ik thuis ben!

Cartagena - ziek
Het was mijn bedoeling om na 2,5 week weer eens verder te reizen, maar toen werd ik helaas ziek. Na 5 dagen afwachten bracht ik de apotheek een bezoekje en daar werden me tabletten tegen gastritis (maagontsteking) geadviseerd. Die werkten prima en binnen een dag voelde ik me weer kiplekker en vol energie. Kwam goed uit dat het een donderdag was: zo kon ik onverwacht een 3e dansles kon volgen! En ach, nog een weekendje eraan plakken klonk ook niet verkeerd. En zo kwam het dat ik bijna 4 weken in Cartagena vebleef voordat ik naar Santa Marta reisde...

Santa Marta - Part I
Op dinsdag ben ik met een door-to-door-shuttlebus naar Santa Marta gereisd. Mijn hostel was klein en simpel en op zich prima, maar helaas waren er bijna geen andere gasten. Dat was voor mij verre van ideaal, want ik zocht een reismaatje voor oa NP Tayrona, Minca en Palomino. De volgende dag was ik zelfs de enige gast en dus besloot ik niet af te wachten, maar op donderdag naar een populair groot hostel aan de rand van de stad te gaan. Vlák voor mijn vertrek (de taxi stond te wachten) ontmoette ik echter Michelle (US), een meisje dat naar diezelfde plekken wilde reizen... Ja hoor, zul je net zien! Maar ik had alles al geregeld voor de overstap (sterker nog, de jongen van het hostel had bijna alles geregeld, voor de concurrent dus, echt superlief) dus zag geen andere optie dan de taxi in te stappen. In de haast geen gegevens uitgewisseld, maar dat heb ik later opgelost door haar hostel te mailen met de vraag om mijn emailadres door te geven. En zo kwamen we alsnog met elkaar in contact en maakten we een 'date' om vrijdagochtend samen naar Tayrona te gaan. Eind goed, al goed :)

Parque Nacional Tayrona
Ten eerste: Wow! Dit was echt een paradijs! Het was zo mooi en fijn dat ik misschien nóg een keer ga :)
Op vrijdagochtend nam ik de bus naar de ingang van het park en ontmoette Michelle daar. Via een loeihete hike van ongeveer 2,5 uur door de jungle en over strand (dat ligt hier zij aan zij, dat maakt het park zo bijzonder) kwamen we aan bij Cabo San Juan. Hier hebben we 2 nachten in een hangmat geslapen en overdag genoten van de mooie stranden en de heerlijke zee. Op zondag gingen we weer terug naar Santa Marta. Hadden graag nog een nachtje langer willen blijven, maar dat werd te krap voor Michelle, die over een paar dagen naar huis vliegt.

Minca
Op maandag gingen we met een hobbelige jeeptocht de bergen in: op naar het mooie, rustige, groene Minca. We hadden via via gehoord over Oscar's Place en besloten daar te slapen. Oscar kan ik het beste omschrijven als 'apart'. Iedereen weet dat dat 2 dingen kan betekenen en wat hem betreft gold het allebei. Soms was ie fantastisch en soms was ie irritant. Hoe dan ook hebben we enorm genoten van zijn Place en de omgeving en we konden het prima vinden met de andere 4 gasten en de 4 honden. We waren van plan 2 nachten te blijven maar dat werden er 3 :) Op donderdag daalden we weer af naar Santa Marta.

Santa Marta - Part II
Donderdag zou ik afscheid nemen van Michelle, maar er reden geen bussen naar Bógota, dusbleef zeonverwacht een dagje langer. Gezellig! Vrijdag heb ik de hele dag geshopt. Tot voorkort was ik bang om met lege handen bij mijn familie aan te komen: zoveel souvenirs als er zijn in Peru, Bolivia en Ecuador, zo weinig zijn er hier :( En ook Panama heeft op dat gebied niet veel te bieden. Hoe blij was ik om in Santa Marta de vele souvenir-winkels te ontdekken en zelfs een mercado de artisanias! Misschien herinneren jullie je mijn Syndroom van Souvenir- besmetting in Otovalo nog? Gisteren traden dezelfde symptomen op :) Maar geen zorgen, ik ga een heleboel zooi hier achterlaten, waardoor het zeker weten allemaal in mijn backpack past. Gaat goed komen!

Laatste weken
Mijn plan voor de laatste weken is heel simpel: eerst nog wat meer genieten van zon, zee en strand. Daarna terug naar Cartagena voor onder andere wat danslessen en een vlucht naar Panama. Waarschijnlijk ga ik vanuit daar nog de San Blas eilanden bezoeken met Mario. Dat zou echt een top-afsluiter zijn!! Voordat de Nederlandse herfst en de chocoladepepernoten me gaan verwelkomen....

Tot slot
Bedankt weer allemaal voor jullie interesse! Dit is waarschijnlijk mijn een-na-laatste blog, onverwacht met lekker veel fotootjes erbij. Hoewel ik eigenlijk nog maar 8 fotootjes kon plaatsen, heb ik zojuist gratis extra fotoruimte kunnen scoren :) Perfecte timing!
Verder wens ik jullie succes met de naderende herfst en voor het eerst kan ik zeggen: Tot snel!! Moet ik daar nou juist blij om zijn of niet? Daar ben ik nog niet helemaal over uit....

Helemaal happy met mijn change of plans! :)

Proloog
Goed nieuws: ik ben helemaal tevreden met mijn keuze om naar Ecuador en Colombia te reizen in plaats van verder naar het zuiden. Beide landen vond ik prachtig en prettig. Ik heb er precies gevonden wat ik zocht: warmte, kortere afstanden, prachtige landschappen en mooie steden. Ook was het fantastisch dat ik onderweg Noémie tegen kwam en we 3 weken samen konden reizen. We lijken best wel op elkaar, dus alles verliep soepel. Momenteel ben ik in Cartagena ein-de-lijk de rust aan het nemen die ik al zo lang zocht... En zo komt het dat er weer een nieuwe blog klaar is :)

Otavalo
Vanuit Mindo zijn Noémie en ik op vrijdag naar Otavalo gegaan, waar we met Peter (VS) en Holger (DUI) hadden afgesproken. Hier is op zaterdag een gigantische markt die erg de moeite waard schijnt te zijn. Daarover kan ik je nu één ding vertellen en wel dat het NIET slim is om naar een markt te gaan met mensen die 2 dagen later naar huis vliegen. Zij lijden namelijk aan het Syndroom van Souvenir, een zeer besmettelijke aandoening :P Dankzij Marleen was er best wel wat ruimte in mijn tas (waarvoor nogmaals mijn oprechte dank) en dus mocht ik 'wel wat' kopen van mezelf. Onder 'wel wat' bleek het volgende te worden verstaan: een gigantisch tafellaken dat als picknick-kleed gaat functioneren, een warme deken van alpaca voor de koude Nederlandse winter, 2 kleurrijke tafellopers, een vestje met gehaakte rug en een prachtige witte top (kanttekening: voor écht draagplezier graag een paar kilootjes minder). Kortom: oeps.
's Avonds hebben we zo gezellig gegeten met z'n allen, dat we er spontaan een dagje extra achteraan hebben geplakt. En toen bleek het op zondag wéér markt te zijn! Ai, ben ik ook nog gezwicht voor een prachtig felgekleurd handgemaakt wandkleed... Toch heb ik van geen enkele aankoop spijt, ze zijn stuk voor stuk prachtig en niet duur :) 's Avonds begon dé uitdaging: mijn tas inpakken. Wonder boven wonder is de extra 8 liter bovenin mijn backpack nog niet gevuld. Belachelijk zwaar is mijn tas natuurlijk wel.... In ieder ander land zou opsturen een optie zijn, maar de post hier in Colombia werkt voor geen ene meter heb ik begrepen. Dus er zit maar één ding op en dat is sjouwen en niet mauwen!

Santuario deLas Lajas & Popayán
Op maandagochtend vertrokken Noémie en ik naar Colombia. Onze eerste bestemming bereikten we via een bus naar Ibarra, een bus naar Tulcan, een taxi naar de grens, een wandeling over de grens en een taxi naar Santuario Las Lajas. Dit is een kerk die heel spectaculair gebouwd is op een brug en tegen een rotswand. Mooi, maar niet zo indrukwekkend als verwacht. We sliepen super basic in het Casa Pastoral ('bij de nonnekes' aldus Noémie, maar hebben er helaas geen één in het wild kunnen spotten).
Op dinsdag zijn we via Ipiales verder gereisd met een misselijkmakende busrit naar Popayán. Woensdag hebben we deze stad bekeken en heb ik een paar kledingstukken vervangen die inmiddels bijna uit elkaar vielen van ellende. Ook zorgde de supermarkt voor blijdschap met lekker brood zonder suiker :) Dat werd overigens later alleen nog maar beter, toen ik in Medellín zelfs bruin brood en kruidenkaas vond, hoezee!

Tierradentro
Donderdag begonnen we aan een superleuke trip van ongeveer 1 week. Eerste bestemming: Tierradentro, een prachtig groen gebied waar bijzondere graftomben zijn gevonden van een vrijwel onbekende stam. De rit ernaartoe was erg interessant: het was een klein busje en we hebben ervaren dat er meer mensen inpassen dan je denkt. Hostal Portada gaf ons een warm ontvangst: het eten was héérlijk en de gastvrouwen waren schatten van dames.
Vrijdag hebben we de wandeling langs alle graven gemaakt. Toen we vertrokken liepen de honden van het hostel spontaan met ons mee, superleuk. En handig, want zij wisten de weg als we twijfelden tussen links/rechts/rechtdoor. Prachtig weer gehad ook!

Desierto de La Tatacoa
Op zaterdagochtend begon onze reis met een vreselijke rit achterin een pick-up. Wat een opluchting dat de rit korter duurde dan verwacht! Gelukkig volgde na de overstap een prettige, rustige minivan-rit naar Neiva. Zodat we daarna weer wat konden hebben tijdens de laatste onrustige rit naar de woestijn :S
Onze accommodatie was een kille bedoening na onze vorige ervaring. We noemden de eigenaar liefkozend 'de brulaap', dat zegt waarschijnlijk genoeg. Naast de hitte zorgden ook de muggen en lawaaiige brutale papegaaien voor wat ongemak, maar dat was het allemaal waard want de woestijn was prachtig! We hadden zeker geen spijt van onze keuze om in de woestijn te slapen in plaats van het dichtstbijzijnde dorpje. We hebben gewoon de brulaap vermeden door onze maaltijden buiten de deur te nemen en dat beviel goed :) Zaterdag hebben we genoten van het uitzicht op de woestijn (inclusief regenboog ivm regen in de verte) en zondag zijn we er daadwerkelijk in gaan wandelen. Lichtelijk verdwaald op een gegeven moment, maar zoals het twee wereldwijze chica's betaamt vonden we een avontuurlijke weg naar de uitgang. En toen gebeurde er iets heel wonderbaarlijks: het ging regenen! In de woestijn! Dat maak je niet vaak mee :) Het sterren kijken waarop ik me verheugd had schoot helaas niet op vanwege de bewolking.

San Augustin
Maandag reisden we via Neiva naar Pitalito, naar San Augustin, naar Finca El Maco nét buiten het dorp. Ook hier was de ontvangst niet zo warm als in Tierradentro, maar de kwaliteit van het eten maakte alles goed. Wat hebben we genoten van het uitgebreide ontbijt en de heerlijke diners! Hier heb ik ontdekt hoe lekker een sapje van de vrucht lulo is :) Een eerder experiment met een andere voor ons onbekende vrucht, tomate de arbol, was overigens geen succes....
Dinsdag zijn we naar het Parque Arqueológico San Augustin gelopen waar allerlei graven en prachtig beeldhouwwerk te vinden zijn. Woensdag deden we een jeeptour door de omgeving met stops bij een aantal watervallen en archeologische vindplaatsen. Donderdag namen we de bus terug naar Popayán. De rit was zeer avontuurlijk te noemen met slingerende wegen en regen en een lekkend dak...

Wat achtergrondinformatie
In San Augustin hoorden we dat er in het komende weekend landelijke stakingen zouden komen, waarbij belangrijke wegen geblokkeerd zouden worden. Het lastige was dat niemand precies wist hoe of wat en we hoorden dan ook allerlei verschillende verhalen. Dat maakt het lastig om de rest van je reis te plannen! We wilden eigenlijk naar de Zona Cafetera, maar moesten er rekening mee houden dat we daar vanaf dat weekend 'vast' zouden kunnen zitten... Voor onbekende tijd. Dat klonk ons niet heel aantrekkelijk in de oren. Een alternatief was doorreizen naar een grotere stad van waaruit sowieso vluchten mogelijk waren als wegverkeer onmogelijk was. De enige aangename stad die we konden bedenken was Cartagena in het noorden. We kozen ervoor om naar Medellín te reizen en van daaruit verder te beslissen. Toen we 's middags in Popayán aankwamen bleek deze verbinding een nachtbus te zijn. We besloten geen dag te verspillen en zijn na een paar uurtjes hangen op het busstation doorgereisd naar Medellín.

Medellín
Hier kwamen we vrijdagochtend lichtelijk gaar aan. Het was héérlijk om lekker te douchen en daarna zijn we gaan lunchen is een artistiek vegetarisch restaurantje. In eerste instantie was er weinig informatie over de stakingen, maar vlak daarna werden we toch gewaarschuwd en geadviseerd om een vlucht naar Cartagena te nemen (niet veel duurder dan een bus). Dat klonk voor mij als een prima optie, maar voor Noémie en haar reisroute was het verre van ideaal. Zaterdag hebben we ons verder verdiept in de mogelijkheden en dus een computerdagje gehouden. De uitkomst was dat we na het weekend op zouden splitsen: ik naar Cartagena om daar ein-de-lijk mijn rust te pakken en Noémie 'eigenwijs' naar de Zona Cafetera, keeping her fingers crossed.
Zondag hebben we de metro en kabelbaan genomen naar Parque Avi. Dit was een raar dagje, want we waren niet goed voorbereid op de grootte en mogelijkheden van het park en het ging ook nog eens regenen. We zijn er dus wel geweest, maar hebben er niet veel van gezien. Op maandag hebben we een free walking tour door de stad gedaan. We verwachtten er niet veel van omdat de stad verre van mooi is, maar gids Pablo was een sympathieke gast die een talent had voor vertellen en geen moment onze aandacht verloor. Hij vertelde vooral over de geschiedenis van de stad en het land, zonder al teveel ingewikkelde details, erg interessant. Overigens was het ook geen straf om naar hem te kijken, maar dat terzijde ;) 's Avonds zijn we voor de laatste keer samen uit eten geweest bij een Italiaan. Genieten!
Op dinsdagochtend heb ik afscheid moeten nemen van Noémie. Toch wel gek zo, na ongeveer 3 weken... We spraken af om contact te houden en wie weet ontmoeten we elkaar weer in het noorden van Colombia :)

Cartagena
Op woensdag heb ik weer eens flink geld bespaard door met metro en bus naar het vliegveld te gaan ipv met een taxi. Dat zijn toch wel fijne dingen! Rond 18.00 kwam ik aan in het warme Cartagena en kon ik lekker lowbudget een taxi delen met 2 Spaanse meisjes. Voor 3 nachten had ik een eigen kamer gereserveerd in een basic hotel en dat was echt even lekker rustig. Het hotel ligt in de wijk Getsemaní, nét buiten de stadsmuur, waar het alledaagse lokale leven zich afspeelt maar waar ook veel hostels zijn.
Donderdagochtend besloot ik een rondje door de stad te maken en werd ik vrij snel aangesproken door Christiam. Hij bood me aan om de stad te laten zien en dat leek me prima, aangezien Mario nog steeds in Panama is en dit dus niet kon doen. Gelukkig ging de rondleiding heel anders dan met het Panamaanse oude mannetje Ernesto. Christiam leek de weg en de mensen erg goed te kennen en ik hobbelde maar een beetje achter hem aan. Zo zag ik allerlei gezellige kleurrijke straatjes, mooie kerken, pleintjes en parken. De stad voldeed aan mijn verwachtingen, dus ik was gerust gesteld dat ik hier makkelijk 2 weken (of meer) door kon brengen. We hebben heerlijk geluncht in een populair restaurant en de avond hebben we doorgebracht op Plaza de Trinidad in Getsemaní. Zodra de zon ondergaat en de temperatuur een stuk aangenamer wordt komen zowel locals als backpackers hier eten en drinken en ….. schaken! Daarna zijn we nog even gaan dansen, maar dat was niet zo bijzonder.
Vrijdag wilde ik de ronde van donderdag nog eens lopen in mijn eentje, om fotootjes te maken en een beetje gevoel te krijgen voor de indeling van de stad. Het was echter loeiheet dus ik ging echt met een slakkengangetje de straatjes door en in fotootjes had ik weinig zin. Dat komt niet vaak voor, maar met deze hitte wordt ik echt lui. Op de stadsmuur bij Café del Mar sprak Andres me aan. Na 2 uur gekletst te hebben en mijn interesse in reggaetonlessen te hebben opgebiecht, besloten we om ergens te gaan dansen. Wat in Nederland als 'foute muziek' gezien wordt, is hier hartstikke populair dus ein-de-lijk kon ik eens lekker uit mijn dak gaan! Ook heeft Andres me geholpen aan de titels en artiesten van allerlei leuke muziekjes die ik hier steeds weer hoor en begin te herkennen :) Er zit in deze wijk ook een dansschool waar op donderdag een les reggaeton is, daar ga ik dus zeker weten naartoe.
Zaterdag ben ik van het hotel naar een hostel gegaan. Het ziet er hartstikke gezellig uit, maar de dorms zijn echt loeiheet. Toch blijf ik voorlopig hier, want verwacht niet iets beters te vinden. Zondag, maandag en dinsdag heb ik vooral veel op mijn computer gerommeld. De blog wilde niet echt vlotten, misschien omdat ik een beetje op ben. Dat is ook precies de reden dat ik voorlopig opéén plek blijf. Even nadenken wat ik nog wil zien en wanneer ik naar huis ga vliegen en vanaf waar. Naar Buenos Aires vliegen om mijn ticket te gebruiken is duurder dan naar Nederland, dus ik ga sowieso een nieuw ticket kopen. Misschien kom ik gewoon begin oktober terug zoals gepland en anders uiterlijk begin november.

Tot slot
Normaal gesproken sluit ik af met mijn plannen, maar die zijn momenteel een soort van afwezig. Ik geniet ervan dat ik even helemaal niks hoef! Er zijn nog wat dingen in Colombia die zeker de moeite waard zijn, maar daar heb ik alle tijd voor, dus voorlopig is mijn 'agenda' leeg. Ongelooflijk hoe fijn dat is! Wederom nodig ik jullie uit om een reactie te plaatsen of via andere kanalen te laten weten hoe het met jullie gaat. Ik zit dan wel aan de andere kant van de wereld, maar wil graag op de hoogte blijven :) En natuurlijk bedankt weer voor het volgen van mijn blog!

Op naar het warme Noorden!

Arequipa - Part II (vervolg)
Na mijn bezoekje aan het politiebureau zijn Kim & ik teruggegaan naar het hostel waar we eerder ook met Marleen waren geweest. De ochtend heb ik gebruikt om al mijn online inloggegevens te wijzigen (die stonden op mijn gestolen harde schijf). Ook heb ik toen voor het eerst met Jolanda geskypet, hartstikke leuk om haar buik van 6 maanden even te kunnen bewonderen! Verder niet veel gedaan behalve van de zon genoten. Daar zijn we woensdag nog even mee verder gegaan en ook hebben we een tour naar de Colca Canyon geboekt voor vrijdag en zaterdag.
Op donderdag ben ik naar het Santa Catalina klooster gegaan. Dit is een kleurrijke citadel midden in de stad, een mooie plek om fotootjes te schieten. De middag stond in het teken van een jacht op 3 dingen: een nieuwe harde schijf, een laptophoes en...... baileys ijs!! Op dit laatste hadden we ons al zitten verheugen sinds onze 1e keer in Arequipa en nu was het bijna onvindbaar :S Maar ons zoeken werd beloond en we hebben écht genoten joh! Vraag me af of dit in Nederland ook bestaat. Zou wel moeten! Harde schijf missie is die dag overigens niet geslaagd, laptophoes missie na lang zoeken gelukkig wel.
De nacht van donderdag op vrijdag was helaas vreselijk. We moesten sowieso om 2.30 opstaan voor de Colca Canyon tour, dat is natuurlijk belachelijk vroeg. Maar onze verplichte wissel naar een andere dorm, die bovenop de bar lag en mij een flutmatras bood, was de echte boosdoener. Hierdoor was het voor mij onmogelijk om te slapen, wat een lekker begin van een 2-daagse hike vormde :S

Colca Canyon
Op vrijdag werden we om 3.00 opgehaald en om 6.30 stopten we in Chivay voor ontbijt. Oh wat was het koud! Daar hadden we ons echt op verkeken zeg... Na het ontbijt reden we verder tot Cruz del Condor. Hier stopten we een klein uurtje om de condors te bewonderen die daar op de luchtstromen zweven. Wat een indrukwekkend grote vogels! Daarna reden we naar het startpunt van de wandeling van dag 1. Het grootste deel was gelukkig afdalen, de canyon in, maar er zaten ook wat pittige klim-stukjes in die een voorproefje waren van dag 2. Ik vond het echt een prachtige omgeving!! De lodge waar we overnachtten lag onderin de canyon. Het was simpel maar prima, het deed me erg aan Afrika denken met de rieten slaaphutjes en sanitairgebouwtjes. We hebben een snelle duik in het frisse zwembad genomen en daarna lekker warm aangekleed voor de koude avond. Iedereen ging vroeg naar bed want we zouden om 5.00 's ochtends aan een klim van 3 uur beginnen. Héérlijk geslapen gelukkig! Maar ondanks de goede nachtrust was het toch behoorlijk afzien tijdens de klim op dag 2. Het was Machu Picchu all over again, maar dan ruim 3x zo lang :S Toch vond ik het echt een uitdaging om te doen en kwam ik met een voldaan gevoel boven. Het was prachtig om de klim te starten in het donker terwijl daarna de zon op kwam en steeds verder de canyon verlichtte. Helaas heb ik weinig fotootjes gemaakt, daar had ik de puf niet voor :P
Rond 9.00 werden we beloond met een eenvoudig maar lekker ontbijtje in Cabanaconde. De rest van de dag zijn we via meerdere stops terug naar Arequipa gereden. We hebben een prachtige mirador bezocht met uitzicht op de terrassen van de canyon, een marktje, een héél hoog punt met uitzicht op diverse vulkanen en een veld vol met lama's. Rond 18.00 waren we moe maar voldaan terug in het hostel.

Arequipa - Part III
Zondag was het helaas time to say goodbye: Kim vertrok naar Lima en ik wilde (nog) niet mee die kant op. Ik moest eerst maar eens even tot rust komen, mijn to do list afwerken en een plan maken voor de komende weken. Dus maandag tot en met donderdag heb ik me bezig gehouden met lekker in de zon zitten, het schrijven van de blog, de fotoselectie, het online zetten van de blog (daar was engelengeduld voor nodig ivm trage wifi), het zoeken naar een betaalbare harde schijf, een back-up maken van mijn foto's en andere bestanden, het lezen in mijn reisgids en beslissingen maken over waar ik naartoe zou gaan.
De uitkomst is dat ik éérst Ecuador en Colombia wil bezoeken en daarna ga zien of ik daadwerkelijk mijn vlucht van Buenos Aires naar Amsterdam ga halen. Voor vertrek heb ik een retourticket gekocht omdat het héél veel goedkoper was dan een enkele reis. Ook verwachtte ik na het bezoek van Marleen richting Chili, Argentinië en Paraguay te gaan. Maar vanwege alle enthousiaste verhalen van medereizigers over Ecuador en Colombia trekken deze landen me momenteel veel meer. Ook omdat het klimaat er aantrekkelijker is dan de koude Zuid-Amerikaanse winter. In Cartagena (Colombia) zal ik waarschijnlijk ook Mario kunnen opzoeken (zie blog Panama). Het zou te gek zijn als hij me zijn stad kan laten zien, zodat ik behalve de toeristische kant misschien ook wat meer inzicht krijg in het leven daar. Bovendien kan ik dan weer mijn Spaans oefenen :)

Via Lima naar Máncora
Ik besloot dus om op vrijdag van Arequipa naar Lima te gaan met een 16 urige nachtbusrit. Best wel even spannend na de diefstal in de vorige bus, en bovendien reisde ik alleen, maar alles is gelukkig goed gegaan. In Lima had ik niet veel te zoeken, dus op zondagmiddag nam ik een 18 urige nachtbusrit naar Máncora. Dit is een kustplaatsje in het noorden van Peru waar Kim inmiddels lekker aan het feesten was en ook Mel (AUS, ken ik uit Nicaragua) was daar te vinden.
Mel zat voor een prikkie in een prachtige cabaña, dus via haar had ik hetzelfde gereserveerd. Wat was het fijn om even een paar nachten in een tweepersoonsbed te slapen! En een eigen badkamer te hebben! En een eigen terraszitje! En een eigen hangmat! :) Wat wil een mens nog meer?? Met Mel heb ik een paar strandwandelingen gemaakt en met Kim en Bregje heb ik nog genoten van een heerlijke pizza met mijn laatste pisco sour (is typisch Peruaans). Ook heb ik mezelf op een jurkje getrakteerd 'om van mijn laatste soles af te komen'. Goed excuus, dacht ik zo ;)

Cuenca, Ecuador
Op vrijdag zou ik naar Cuenca in Ecuador gaan met de bus. Eindelijk weer eens overdag reizen, dat leek me voor de verandering een goed idee. Helaas werd het een hele avontuurlijke reis omdat mijn bus plotseling niet bleek te rijden. Ik ben in een minivan naar het grensplaatsje Huyaquillas gegaan met een supervriendelijke Ecuadoriaanse familie. Daar aangekomen bleek ik met een taxi naar de immigracion te moeten om mijn stempels te krijgen. Vervolgens met de taxi terug naar Huyaquillas om een bus naar Cuenca te zoeken. Gelukkig was ik nét op tijd voor de bus van 15.00. Rond 20.00 was ik in Cuenca en nam ik een taxi naar mijn hostel, dat mijn bed had vergeven omdat ik 2 uur later was dan gemaild... Fijn is dat! Gelukkig zat er om de hoek een heel relaxed hostel waar ik snel kon inchecken en lekker een spiksplinternieuw bedje in kon duiken na deze vermoeiende dag. Groot voordeel van dit geïmproviseerde reisschema: ik heb de hele dag Spaans gepraat en kreeg meerdere complimenten over mijn skills :)
Zaterdag heb ik het historische centrum bewonderd en zondag een lui computerdagje gehouden. Ein-de-lijk is het gelukt om met Nicolette te skypen! Hartstikke leuk dat ook mijn nichtjes even konden video-bellen. Citaat Joline (bijna 3 jaar): “Kom je zo meteen nog een boekje lezen bij ons?”. Tja, met Skype lijk je soms erg dichtbij te zijn ;) 's Avonds ben ik uit eten geweest met Janna die ik 's middags in het park had ontmoet.

Baños
Op maandag ben ik via Riobamba naar het plaatsje Baños gereisd, dat vooral bekend staat vanwege de ligging in een prachtige vallei en haar thermale baden. Tijd voor ontspanning!! Hier heb ik Noémie (BEL) ontmoet die de volgende dag vertrok, maar die min of meer dezelfde reisplannen heeft, dus we spraken af om contact te houden en elkaar weer te ontmoeten ergens op de route.
Dinsdag ben ik naar het uitzichtpunt Bellavista gelopen, maar dit viel hartstikke tegen. Het weer zat ook niet echt mee. Toch heb ik me uiterst goed vermaakt met het fotograferen van natuur details, beetje spelen met m'n camera. Om 18.00 heb ik de thermale baden bezocht. Ook dit vond ik erg tegen vallen, maar het was interessant om met 100.000 locals en 10 toeristen (iedereen met badmuts) in hetzelfde troebele warme bad te zitten. Ook heb ik me 2x gewaagd aan het loeihete bad met tussendoor en achteraf een ijskoude douche. Daarna had ik het wel weer gezien... De rest van de avond heb ik doorgebracht in een supergoed Italiaans restaurant.
Woensdag stond in het teken van ONTSPANNEN :) Ik heb zowaar 2x een massage van een uur geboekt! (totale kosten $45) Ook heb ik Ronja (SWI) ontmoet met wie ik opnieuw naar de Italiaan ben geweest. Voor het eerst tijdens mijn reis zag ik risotto op de kaart en dat was een waar succes!

Latacunga
Donderdag regende het pijpenstelen en begon ik natgeregend aan mijn busreis naar Latacunga. Naast me zat de spraakzame 15-jarige Nico met wie ik lekker mijn Spaans kon oefenen. Na aankomst in het hostel heb ik een klein rondje door de stad gemaakt en genoten van het uitzicht vanaf het dakterras van het hostel. Prachtig! Ook kon ik vanaf daar meekijken in de danszaal van de sportschool en wat ik daar zag beviel me wel: een soort zumba les. Na navraag bleek ik voor $3 mee te kunnen doen én alle apparaten te mogen gebruiken. Dus zowel donderdag als vrijdag ben ik lekker fanatiek gaan sporten en dat voelde supergoed. Uiteraard werd ik de dagen daarna geconfronteerd met het fenomeen spierpijn, maar ach, dat hoort erbij.
Op zaterdag ben ik via Zumbahua (bus) naar Quilotoa (pick-up) gegaan om het turquoise kratermeer te bewonderen. Werkelijk waar prachtig! Maar vanwege tijdgebrek, luiheid en een keiharde wind ben ik als een echte Japanner na het schieten van de plaatjes weer teruggekeerd. In het hostel kwam ik Noémie tegen met Peter (HON). We spraken af om zondag samen naar Quito te gaan.
Eigenlijk was het mijn plan om vanuit Latacunga ook nog NP Cotopaxi te bezoeken, maar daar had ik simpelweg de energie niet meer voor. Dit letterlijke hoogtepunt heb ik daarom overgeslagen... Ik heb de perfect gevormde vulkaan wel meerdere malen van een afstand kunnen bewonderen en dat is eigenlijk wel even voldoende. Het klinkt stom, maar eigenlijk heb ik een vakantie nodig van het reizen. Het begint me een beetje op te breken om steeds maar onderweg te zijn en mijn tassen in te pakken. Het zou heel goed zijn om even 2 of 3 weken op 1 plek te blijven. Dit staat dan ook op mijn programma voor Colombia. Nog even doorzetten dus :)

Quito
De busreis naar Quito was slechts 2 uur. Mijn hostel lag in de Old Town, maar Noémie en Peter gingen naar de New Town. We splitsten dus op en met Noémie sprak ik af om dinsdag naar Mindo te gaan. Mijn hostel was prima en bood een fantastisch uitzicht over de stad. 's Avonds kwam ik daar Holger (DUI) tegen die ik in Latacunga kort had ontmoet. Samen hebben we maandag een stadswandeling gemaakt door de Old Town. We waren allebei zeer positief verrast door de schoonheid van Quito! De meeste hoofdsteden zijn meer een noodzakelijk kwaad dan echt aantrekkelijk, maar in dit geval vermaakten we ons prima. 's Avonds hebben we de wandeling nog dunnetjes over gedaan om de stad by night te bewonderen.

Mindo
Dinsdag om 16.00 zouden we de bus nemen naar Mindo (Noémie was al in de ochtend die kant op gegaan). Helaas was Holger niet op tijd voor onze taxi-afspraak, dus vertrok ik alleen richting het busstation in het noorden van de stad. Gelukkig zat het verkeer mee zodat ik ruim op tijd was en ook Holger de bus nog heeft kunnen halen. In Mindo wachtte Noémie ons op en nam ze ons mee naar de prachtige Armonia Cabañas. Deze liggen net buiten het dorpje in een orchideeëntuin waar voortdurend vele kolobri's en andere vogels te vinden zijn. Werkelijk waar prachtig! Met zijn drietjes zijn we uit eten geweest en hebben we een plan gemaakt voor woensdag.
Van 6.00 tot 10.00 hebben we een birdwatchingtour gedaan met privégids Javier: Mindo staat bekend om haar 400 vogelsoorten en 250 vlindersoorten. Het was moeilijk om de snelle vogels op foto vast te leggen. (De foto's die via de professionele verrekijker zijn gemaakt komen via via nog mijn kant op, maar zijn dus niet op deze blog te vinden).
Daarna zijn we gaan ziplinen (ja, alwéér ja! Het is gewoon hartstikke leuk én spotgoedkoop hihi). Het ontbijt dat we die morgen gemist hadden werd om 12.00 alsnog verzorgd door de eigenaresse van de cabañas, wat een luxe! Daarna hebben we genoten van de must-taste brownie die hier in Mindo te krijgen is. Holger is 's middags teruggegaan naar Quito, maar Noémie en ik blijven nog lekker genieten tot vrijdag. We hebben 's avonds genoten van een groenterijke maaltijd (is hier soms lastig te vinden) voordat we op tijd in ons bedje doken.
Vandaag houden we allebei een rommeldagje waarop we aan onze praktische to-do-list werken. Zie hier het resultaat :) Morgen gaan we naar Otavalo om daar de beroemde zaterdagmarkt te bezoeken. Zondag willen we dan de grens naar Colombia oversteken. Spannend, maar vooral superleuk!! En hartstikke fijn dat we met zijn tweetjes zijn :)

Tot slot, wederom bedankt voor het volgen van mijn blog! Ik weet dat de verhalen uitgebreid zijn, maar ze functioneren dan ook als een soort dagboek voor mezelf. Mijn old school geschreven dagboek wil namelijk lang niet altijd zo vlotten :S
Hartstikke leuk als je een reactie plaatst, dan weet ik zo'n beetje wie er meeleest :) Geniet van het zomerweer in Nederland, een groot deel van de tijd heb ik hier slechter weer dan jullie... Hopelijk vinden we in Colombia de zon weer terug!

de Avonturen van M&M – met hoofdletter A!

La Paz
De hierboven bedoelde Avonturen begonnen dus in de hoofdstad van Bolivia. Helaas werden we van deze stad niet heel erg blij, maar we waren genoodzaakt om hier een paar dagen te blijven om aan de hoogte te wennen. We merkten allebei dat de minste inspanning al teveel was voor ons, maar Marleen werd op zondag echt hartstikke ziek. Dat was best een beetje eng, want er is een vorm van hoogteziekte waar je aan kan overlijden. Bij de apotheek heb ik medicijnen gehaald die Marleen achteraf als wonderpillen omschreef. Ze voelde direct verandering in haar hoofd en na een paar uurtjes slapen voelde ze zich een stuk fitter. Wat een opluchting om haar zo te zien!
Op maandag hebben we een globaal plan gemaakt voor onze 3 weken samen en wat door de stad geslenterd. In La Paz hebben we dus eigenlijk niet meer gedaan dan wachten tot ons avontuur kon beginnen....

Rurrenabaque
Op dinsdag vlogen we naar het noorden van Bolivia om het Amazone gebied te bewonderen. De busrit in die richting is zo lang en levensgevaarlijk dat een (prijzige) binnenlandse vlucht heel gebruikelijk is. Helaas bleek op het vliegveld dat we een flinke vertraging hadden: van 11.00 naar 16.30. En zo kregen we nóg een dag waarop we min of meer wachtten tot ons avontuur kon beginnen :S We hebben ons maar gesetteld in de Subway met wifi, de meest comfortabele plek die we konden vinden. De vlucht duurde nog geen uur, maar bood prachtig uitzicht op het veranderende landschap. Van puntige kale bergen met sneeuwtoppen naar groene vlakten met rivieren. In Rurrenabaque konden we gelukkig zonder reservering terecht in hotel Santa Ana. Daarna snel-snel op zoek naar een tour voor de volgende 2 dagen. Dat was door de vertraging van de vlucht ineens een beetje krap geworden. De standaard tours bleken 3 dagen te zijn, terwijl wij maar 2 dagen de tijd hadden. Gelukkig wist meneer Donato daar een mouw aan te passen door ons toe te voegen aan dag 1 van 'groepje A' en dag 3 van 'groepje B'. Wij misten zo dag 2, het zoeken naar anaconda slangen - vonden wij niet zo erg.
Op woensdag reden wij met Joey, Lisanne, Pete en Sarah in een jeep naar Santa Rosa. Dit was ongeveer 3 uur hobbelen en onderweg hebben we een luiaard gespot :) Na de lunch stapten we in onze kano en bracht een 4 uur durende wildlife-spotting-tour ons naar de lodge in the middle of nowhere. Vooral veel kaaimannen en alligators gezien, maar ook vogels, aapjes, capibari's en pink dolphins. De lodge was eenvoudig, maar oké voor 1 nacht. 's Avonds gingen we opnieuw de rivier op, om kaaimannen en alligators in het donker te spotten. Als je met een lamp schijnt, dan reflecteren hun ogen als een soort laserlampjes. Best eng want we gingen heel dichtbij! Eerlijk gezegd genoot ik meer van de prachtige sterrenhemel :)
Op donderdag startten we om 6.00 met een mooie zonsopgang. Na het ontbijt gingen Marleen en ik naar 'groepje B' dat in een andere lodge verbleef. Hier hadden wij veel liever geslapen! Het was kleiner en lekker rustig én beter sanitair. Het ochtendprogramma was zwemmen met de pink dolphins. Prima taakverdeling gevonden: de mannen zwemmen, wij fotograferen :) Na de lunch gingen we per kano terug naar Santa Rosa en per jeep naar Rurrenabaque. Héérlijk om te kunnen douchen na 2 dagen zweten, zonnebrand smeren en insect repellent sprayen (maar toch lek geprikt worden :S).
Op vrijdag zouden we 's middags vliegen en wilden we voor die tijd het stadje nog even verkennen. In een moment van wijsheid informeerden we bij de luchtvaartmaatschappij toch maar even naar vertraging en ja hoor, het was weer raak. Dit kwam ons niet goed uit, want 's avonds moesten we nog een bus halen in La Paz. We besloten daarom om op de vroege vlucht te stappen, waardoor we niet veel van Rurrenabaque hebben gezien. De vlucht was wederom prachtig en daarna hebben we wederom een paar uur in de wifi-Subway door gebracht. Beter daar dan op een koud busstation, dachten we zo. Eind van de middag een taxi genomen, hapje gegeten op het busstation en daarna onze eerste nachtbus in Bolivia genomen richting Uyuni. Het viel ons op zich mee, we zaten helemaal vooraan en met ons dekentje hadden we het niet eens koud. De toilet-stop was wel te smerig voor woorden, maar ach, je bent dan ook in het armste land van Zuid Amerika.

Salar de Uyuni
Op zaterdag kwamen we rond 7.30 aan in Uyuni. Een vrij saai dorpje dat vooral interessant is vanwege de jeep-tours naar de grootste zoutvlakte ter wereld, Salar de Uyuni. We ontdekten dat we nog diezelfde dag aan een tour konden beginnen! Dat was goed nieuws, zo liepen we een dagje in op ons strakke reisschema. Bij de bus ontmoetten we Thimo (NL) en Jason (US) en met zijn viertjes hebben we uiteindelijk een tour geboekt. Het natuurreservaat ten zuiden van de Salar bleek helaas niet toegankelijk vanwege sneeuw en ijs. Dit was een lichte tegenvaller, maar we hoopten maar het beste van het alternatieve programma. Aan onze groep was een ouder koppel van een jaar of 70 toegevoegd (AUS). Rond 10.30 vertrokken we per jeep naar de Salar. Ongelooflijk hoe groots! Vanwege de leegte is het ideaal om hier grappige fotootjes te maken waarin het perspectief wegvalt. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan. We kregen er ook niet heel veel tijd voor, maar we hebben ons best gedaan om er iets leuks van te maken. Na de lunch reden we verder naar een hostel aan de voet van vulkaan Cerro Tunupa. Oh het was echt super koud daar! Wel prima kunnen slapen gelukkig.
Op zondag hadden we een pittig ochtendprogramma, namelijk het beklimmen van de vulkaan. Ongelooflijk hoe zwaar dat was! Met name vanwege de hoogte die ervoor zorgt dat je binnen no time buiten adem bent (ongeveer 3900 mtr). Het uitzicht vanaf de mirador was wel de moeite waard moet ik zeggen. Maar de gids had gezegd 'in 45 minuten omhoog', nou no way dus! Eerder het dubbele.
Na de lunch zijn we naar Isla del Pescado gereden, een eiland midden op de vlakte dat vol staat met cactussen. Mooi! Vanaf daar naar een knus zout-hotel gereden aan de rand van de Salar. We waren de enige gasten daar, maar dat maakte het juist een stuk leuker dan de eerste nacht. We hebben gespeeld met de kinderen van de eigenaren en met de huiskat. Ook hebben we onze hoofden gebroken over een paar ogenschijnlijk eenvoudige puzzels. Grappig hoe iedereen vastberaden was om de oplossing te vinden! Als je eenmaal begint is het verslavend omdat je steeds denkt dat je echt bijna het antwoord weet.... (voor de liefhebbers: klik hier voor de door ons onopgeloste puzzel. Mocht het je lukken: svp NIET verklappen!!).
Op maandag verlieten we de zoutvlakte en reden we door prachtige (vulkanische) landschappen met een paar mooie laguna's met flamingo's. Na de lunch bestond het programma uit een lange rit terug naar Uyuni, met een stop bij een treinen-kerkhof. Daarna nog even naar een hotspring gegaan, maar dat vond ik niet echt een succes. Het was lekker warm, dat wel, maar het was verre van sfeervol. Met zijn viertjes hebben we de tour afgesloten met een heerlijk low budget Mexicaans etentje. Daarna namen we de bus naar La Paz en de jongens gingen richting Argentinië.

Copacabana & Isla del Sol
Dinsdagochtend kwamen we om 6.00 aan in La Paz, 2 uur eerder dan verwacht. Om 8.00 namen we vanaf daar de bus naar Copacabana, dit ligt aan het Titicacameer en vlakbij de grens met Peru. We waren gewaarschuwd dat het niet veel voorstelde, maar wij vonden het juist een gezellig toeristisch stadje! De zon scheen er heerlijk en uit de wind deed het zijn tropische naam bijna eer aan :) En oh, wat hebben we genoten van een heerlijk bed en een warme douche! (De laatste keer was in Rurrenabaque...) Later hebben we lekker geluncht en zijn we op souvenirjacht gegaan. 's Avonds op tijd naar bed.
Op woensdagochtend hebben we een bootje gepakt naar het noorden van Isla del Sol. Moest ik toch na 20 minuten al plassen! En de tocht duurde minstens 2 uur... Verre van comfortabel dus, zeker omdat we op het dak zaten, in de frisse wind. Gelukkig mocht ik na lang zeuren even snel uitstappen in het zuiden van het eiland. Rond 11.00 kwamen we aan in het noorden. We hadden wat contacten gelegd en besloten om met Flavia & Roberto (BRAZ), Wolfgang (OOST) en Kim (NL) het pad te gaan lopen van Noord naar Zuid. Ook hier was de hoogte goed te merken! Maar de uitzichten waren prachtig en zeker de moeite waard. Kim besloot aan het eind van de dag om met ons verder te reizen, gezellig! Rond 17.30 waren we terug in Copacabana. Daarna lekker uit eten geweest.

Arequipa- Part I
Op donderdag namen we om 8.30 een bus naar Arequipa, Peru met overstap in Puno. De grensovergang was een stukkie taart, heel anders dan degene die ik 2 weken eerder was overgestoken. Kim zat in principe in dezelfde bus, maar in Puno was er allerlei gedoe met onze tickets. We moesten wisselen van busbedrijf, vertrokken een uur later én we konden niet met z'n drietjes in dezelfde bus. Wat een vaag gedoe! Daarna werd het feest compleet gemaakt toen onze bus midden in Juliaca in 2 kuilen was gereden en geen kant meer op kon. Op zich interessant om te zien hoe dit opgelost werd, maar het leverde wel een flinke vertraging op. Rond 19.30 kwamen we in Arequipa aan en daar zat Kim gelukkig nog op ons te wachten! We gingen met zijn drietjes naar een hostel dat een beetje party was, maar niet té. Daar hebben we onszelf getrakteerd op een paar héérlijke snacks en alcoholische versnaperingen :) Hadden wij wel verdiend, vonden wij!
Op vrijdag hebben we de stad verkend met een free walking tour. Makkelijke manier om snel veel van de stad te zien. Verder rustig aan gedaan en genoten van de zon! Jawel, we konden hier zowaar met blote benen en op slippers rondlopen... Héérlijk! Zaterdag nog zo'n relaxt dagje gehouden, waarop Marleen en ik ook heel dapper naar de kapper zijn geweest. Als proefkonijn was ik al eerste aan de beurt, konden we daarna bij Marleen uitleggen hoe ze NIET moest knippen :P Gelukkig is een goede coupe tijdens het reizen niet echt noodzakelijk :) 's Avonds hebben we de nachtbus naar Cusco genomen.

Cusco
Zondag was mijn verjaardag!! Om 0.00 zat ik dus in een nachtbus, weer eens wat anders ;) Toen we rond 5.30 wakker werden kreeg ik van Marleen een paar gezellige slingers om mn nek (had ze stiekem in Arequipa gescoord) en natuurlijk een stevige verjaardagsknuffel. We hadden afgesproken geen kadootjes, want deze hele trip was al een groot kado vonden wij. Bij deze wil ik iedereen bedanken die van zich heeft laten horen, superleuk om zoveel mailtjes/ smsjes/ whatsappjes/ facebook berichtjes te krijgen aan de andere kant van de wereld!!
In Cusco zijn we naar het hostel gegaan waar ik eerder al had geslapen. De bedden zijn daar heerlijk en het sanitair heel netjes. Gelukkig waren Kim en Marleen het met me eens. We konden 's middags pas inchecken, dus hebben lekker gedoucht en zijn daarna de stad in gegaan voor een verjaardagsontbijt. Prima tentje gevonden! Verder beetje rondgestruind en ook een lekkere verjaardagslunch gescoord. Na het inchecken hadden bepaalde iemanden behoefte aan een middagdutje, ikzelf ben toen begonnen aan de vorige blog. We zijn uit eten geweest in een bijzonder pizzeriaatje en hebben daarna nog een kleurrijke Machu Picchu cocktail geproefd in het hostel. Ook had Kim een supersterke B-day-shot voor mij geregeld.... Die kwam behoorlijk aan! Marleen voelde zich helaas niet lekker, maar Kim en ik wilden nog wel een dansje wagen ter ere van mijn 31e (!!) verjaardag. We hadden gehoord dat het vrij makkelijk was om gratis te stappen in Cusco en daar blijkt geen woord van gelogen. Alle clubs willen graag dat je naar hen komt en bieden je daarom bonnen aan voor een gratis rum-cola. Die lustten wij wel! Tel daar een door mannen aangeboden pisco sour en een tequila bij op en jullie begrijpen wel dat het een héle gezellige avond werd hahaha. We lagen pas tegen 6.00 in ons bed! Dat was totaal niet de bedoeling, maar ja, zoals iedereen weet zijn de niet geplande stap-avonden vaak te leukste :)
Op maandag was het Inti Raymi in Cusco, een groots Inca festival. Marleen was als enige op tijd wakker om de parade te zien op het Plaza de Armas. Kim en ik ontmoetten haar om 12.00 toen het nét voorbij bleek te zijn. We zijn naar de Sacsaywamán ruïnes gelopen (best ver en steil! zeker als je beetje brak bent), waar het allemaal te doen was. De kern van het festival hebben we niet helemaal meegekregen, maar ik geloof dat er allerlei historische gebeurtenissen nagespeeld worden. De enorme mensenmassa maakte duidelijk wat het echt een groots evenement was. Via de zoom van mijn camera nog iets kunnen zien, maar eigenlijk was het allemaal veel te ver weg. Op de terugweg heeft Marleen zich aan cuy gewaagd: dat is gebraden cavia, een echte delicatesse hier. Kim en ik waren daar te laf voor... Helaas vond Marleen het niet echt lekker. Waarschijnlijk had ze een bepaalde gebruiksaanwijzing nodig die niet gegeven werd. Of misschien wel, in het Spaans, maar daar begrepen we niks van. Uiteindelijk heeft ze er een oud mannetje blij mee gemaakt. Maar niet voordat we haar stoere actie op foto en film hadden vastgelegd :) 's Avonds hebben we in het hostel gegeten en was er live muziek. Om 0.00 zou het Marleens verjaardag zijn, maar toen lagen we al in bed...
Op dinsdagochtend heb ik Marleen getrakteerd op een fluister-versie van Lang Zal Ze Leven en was het haar beurt om de gezellige slingers te dragen. In het hostel hadden we een verjaardagsontbijtje geregeld: een pannenkoek met happy birthday in chocolade-saus :) 's Middags hebben we geluncht met gebak en daarna een druk shop-programma gehouden. Allerlei souvenirs gescoord en ik heb ein-de-lijk mijn daypack vervangen voor een prachtige nep North Face. Met uitzicht op het Plaza de Armas hebben we genoten van Marleens verjaardagsdiner. We dachten hier een kaarsje geregeld te hebben in haar hoofdgerecht, maar dat kwam apart in een stuk brood hahaha. Weer eens wat anders! Als dessert namen we een heerlijke pisco sour die ons binnen no time de slappe lach bezorgde. Opnieuw een dansje wagen zat er niet in, aangezien we de volgende dag aan onze Machu Picchu Inca Jungle Trek gingen beginnen. Ik heb nog geprobeerd de vorige blog online te krijgen, maar dat ging mis vanwege wifi problemen.

Machu Picchu
Woensdag werden we om 7.00 opgehaald bij het hostel. Om vervolgens pas om 8.00 te vertrekken! Argh, wat hadden we graag een uurtje extra geslapen.... We reden in een paar uur naar een hooggelegen punt waar we begonnen aan een afdaling per fiets van ongeveer 3 uur. De dubieuze uitrusting beloofde niet veel goeds, maar uiteindelijk hebben we echt wel genoten en zijn we veilig beneden aangekomen. Het hoogteverschil was zo'n 3000 meter! Boven was het koud en winderig, beneden was het lekker warm :) Na de lunch was er wat gedoe over onze accommodatie in Santa Teresa. Uiteindelijk kwamen we in een half af hostel terecht, maar goed, we hadden een bed. Het diner was simpel, maar lekker. Daarna wilden wij onszelf opnieuw op een heerlijke pisco sour trakteren, maar dat ging even mis... Er zaten namelijk allemaal stukjes plastic in! Toen we de serveerster erbij riepen gaf ze doodleuk als verklaring: ja, de ijsklonten zitten in plastic. Blijkbaar maalden ze die met plastic erbij! Uitgelegd dat het niet gezond is om plastic binnen te krijgen. Niet begrijpende blik. Of we nieuwe wilden? Nou, als jullie het ijs altijd malen mét plastic, dan nee... Tot zover deze pisco sour domper.
Donderdag was een topdag! We ontbeten om 8.00 uur en gingen daarna zip-linen :) Het duurde aardig lang voordat we daadwerkelijk begonnen, maar de tour was super! Het waren slechts 4 kabels, maar ze waren lang, hoog en boden geweldig uitzicht. Na de lunch begonnen we aan een wandeling richting Aguas Calientes, het dorp dat recht onder Machu Picchu ligt. De route liep langs het spoor en dat klinkt erg onaantrekkelijk, maar eigenlijk was het hartstikke mooi! We liepen als het ware om Machu Picchu heen, maar dan 1000 meter lager. Bij het diner hebben we onze gids Edgar verrast met een nieuwe pet (de zijne was hij verloren tijdens het ziplinen). We hebben toen ook afscheid moeten nemen omdat hij onverwachts terug moest naar Cusco. De volgende dag kregen we daarom gids Aurelio en was de groep 2x zo groot.
Van onze fijne hotelkamer konden we niet heel lang genieten aangezien we om 4.00 op moesten staan... Om 4.30 vertrokken we, een half uurtje lopen voordat we aan de klim moesten beginnen. Deze klim duurt ongeveer een uur, maar vond ik echt een hel! Supervermoeiend om midden in de nacht zonder fatsoenlijk ontbijt zo'n inspanning te leveren. De eerste helft was het zwaarst, daarna veranderde het pad een beetje en was het beter vol te houden. Ik kwam in een soort ritme en dat bracht me op tijd boven. Aurelio zou niet langer wachten dan 6.15, dus we voelden enige druk, maar uiteindelijk stonden we nog hartstikke lang te wachten op een paar andere groepsleden... Gelukkig waren we nog op tijd voor de zonsopgang. Het was al licht vanaf 5.30 maar tegen 7.00 komen de zonnestralen over de bergen en wordt Machu Picchu langzaam maar zeker verlicht door de zon. Mooi! De gids heeft ons ongeveer 2 uur rondgeleid en daarna waren we 'vrij'. We zijn eerst het park uitgegaan voor ontbijt (in MP is eten en drinken verboden) en een powernapje in de zon. Daarna zijn we opnieuw naar binnen gegaan en hebben uitgebreide fotosessies gehouden op mooie punten :) Ook hebben we heerlijk geluierd op een stuk gras. Tja, wat een luxe om tijd teveel te hebben op zo'n pracht locatie. Onze trein ging pas 's avonds om 21.30, we hadden dus alle tijd van de wereld. Theoretisch gezien konden we nog aan allerlei klimtochten beginnen voor spectaculair uitzicht, maar dat zagen we niet zo zitten. Bovendien hadden we ook geen tickets voor de écht stoere punten Wayna Picchu en Machu Picchu Mountain. Prima excuus om rustig aan te doen, vonden wij ;) Aan het eind van de middag terug naar beneden gelopen en een beetje opgefrist in het hostel. Uit eten gegaan, wat marktstalletjes afgestruind om de tijd te doden en vervolgens een uur op het station gezeten ivm vertraging. Tegen 22.00 op de trein naar Ollantaytambo gestapt waar een busje ons zou opwachten. Wat een chaos daar!! Eén grote bende met busjes en schreeuwende vertegenwoordigers met bordjes met namen en zoekende toeristen... En jullie raden het al: ons busbedrijf en onze namen waren onvindbaar :S Uiteindelijk belandden Marleen & ik in een zeer spannende busrit. Ten eerste had ik geen fatsoenlijke stoel, ten tweede reden we met flinke snelheid een hond aan en ten derde viel de chauffeur het laatste half uur bijna in slaap!! Daarbij kwam dat ik al een paar dagen buikpijn had en niets liever wilde dan in mn bedje duiken. Nog nooit zó opgelucht aangekomen op de plaats van bestemming... Kim kwam gelukkig vrij snel na ons aan in het hostel.
Zaterdag was de laatste dag dat Marleen en ik samen waren! Ineens voelde het echt alsof de tijd voorbij gevlogen was... Het was een beetje een rommeldagje met een heerlijk diner als afsluiter. Marleen heeft mij verlost van een flink aantal spullen uit mijn rugzak, waarvoor ik heel dankbaar ben! Oh wat waren we blij toen al haar spullen, al haar souvenirs én al mijn zooi in haar rugzak bleken te passen :) Kim & ik hebben Marleen naar het busstation gebracht waar zij de nachtbus naar La Paz nam. Zo gek om na 3 weken weer afscheid te nemen! Heel onwerkelijk eigenlijk. Pas toen ze in de bus zat en we nog een paar keer naar elkaar zwaaiden, realiseerde ik me hoe bijzonder het was om een deel van mijn reis met haar te delen. Voor haar was het best even wennen geloof ik, maar voor mij ook. Zij zat ineens in het backpack-wereldje met een flink reistempo en ik was ineens niet meer alleen. Ik was daar inmiddels meer aan gewend dan ik zelf door had. Nu ze in haar etentje naar La Paz ging was ik best een beetje bezorgd. Gelukkig hield ze me via sms op de hoogte en ging alles goed bij de grensovergang. Op maandag vloog ze terug naar Nederland, de zondag was een soort 'wachtdag' voor haar.
Kim en ik zouden zaterdag nog een pisco sour gaan drinken met onze gids Edgar, maar die date hebben we afgezegd omdat we allebei niet lekker waren. Na het uitzwaaien van Marleen zijn we meteen in ons bedje gekropen. Op zondag heb ik ein-de-lijk mijn vorige blog online kunnen zetten. (Beter laat dan nooit toch? Hetzelfde geldt voor deze blog). Verder hebben Kim & ik onze bus geboekt naar Arequipa en zijn we naar het pittoreske wijkje San Blas gelopen. 's Avonds was het open mic avond in Kims hostel. Daar hebben we gegeten en Kim heeft zelfs gezongen! Daarna hadden we om 23.00 alsnog een pisco sour date met gids Edgar. Wederom lukte het ons aardig goed om gratis op stap te gaan: met bonnen voor gratis rum-cola en een door Jorge (Peru/US) aangeboden pisco sour. Ik denk wel eens dat ik het stappen verleerd ben omdat ik het zo weinig doe maar met Kim is het toch 2x aardig goed gelukt :) Tegen 4.00 lag ik in mn bedje....
Maandag moest ik om 11.00 uitchecken terwijl ik eigenlijk meer slaap nodig had :S 's Middags hebben we genoten van een laatste héérlijke smoothie bij een eerder ontdekt tentje, gevolgd door een prima 4-gangen menu à S/12 in San Blas (= nog geen €4). Dat hadden we eerder moeten ontdekken!!

Arequipa- Part II
Onze bus naar Arequipa vertrok om 20.00. Wat ik daar precies wilde gaan doen wist ik nog niet, maar misschien wel Spaanse lessen nemen en in ieder geval van de zon genieten en een beetje uitrusten na deze full-speed start in Zuid Amerika. Helaas begon mijn verblijf hier verre van relaxed. In de nachtbus is namelijk mijn laptopsleeve gestolen met harde schijf en kopieën van belangrijke papieren! Laptop zat gelukkig door toeval in de tas van Kim. Ik dacht dat mijn tas veilig stond (ik zat helemaal vooraan in de bus, tas was vastgebonden aan het touw van het gordijn en zat op slot), maar de dief heeft toch ongemerkt mijn tas kunnen bemachtigen en de rits opengeknipt met een tangetje. En hoewel ik dacht dat ik niet sliep, was dat blijkbaar toch het geval. Wat een cliché verhaal hè? En ik maar denken dat het altijd anderen overkomt, want 'ik let altijd zo goed op mijn spullen zoals papa me heeft geleerd'. Ik ontdekte het rond 2.30 en heb direct per sms de hulp van papa en Jolanda ingeschakeld om één en ander voor mij na te vragen en te blokkeren. Het geluk bij een ongeluk was dat ik een aantal belangrijke dingen nog wél had: mijn paspoort, mijn geld, mijn pasjes en mijn laptop. Toch heeft de dief een aantal belangrijke (digitale) gegevens van mij in handen en dat geeft echt een vervelend gevoel. Na aankomst in Arequipa (6.30) heb ik de chauffeur op de hoogte gesteld en ben ik naar het politiebureautje van het busstation gegaan. Daar heb ik bijna 3 uur gezeten in verband met de aangifte! Hoewel het lang duurde, werd mijn aangifte wel degelijk serieus genomen. Uiteindelijk waren er zo'n 20 vellen die ik moest ondertekenen met handtekening en vingerafdruk, waarvan er slechts 2 voor mij waren...
Welcome to Arequipa, miss Mak! :s

Tot slot
Mijn week in Arequipa komt aan bod in mijn volgende blog! Dit waren wel even genoeg avonturen dacht ik zo... Bij deze wil ik de trouwe lezers bedanken voor hun doorzetteingsvermogen en het behalen van de finish :) Vind het leuk als je een reactie plaatst! xx

Van Central naar Sur: een nieuw begin!

Proloog
Nou, dat idee om vaker en dus korter te bloggen is niet echt haalbaar gebleken... De afgelopen 3 weken hebben Marleen en ik in een razend tempo door Bolivia en Peru gereisd. Over onze avonturen zal ik volgende week uitgebreid bloggen, maar voor nu heb ik alleen een update in de aanbieding over mijn laatste dagen in America Central en de eerste in Sur America. Niet zoveel fotootjes dit keer, ik gebruik de fotoruimte liever voor het M&M avontuur... Deze blog had overigens al eerder online moeten staan, maar vanwege wifi problemen en een druk programma is dat helaas niet gelukt :(

Panamastad - Part I
Mijn vorige blog schreef ik in Boquete, Panama. Na een paar héérlijke luie dagen ben ik op zondag met de bus naar Panama-stad gereisd. Maandag ging ik het oude stadsdeel Casco Viejo bekijken. De hitte en luchtvochtigheid van Panama-stad waren behoorlijk wennen na het frisse, hoog gelegen Boquete. Wat een prettige verrassing dat de stadsbussen airco hadden! In de bus ontmoette ik een oud mannetje (65+) die mij liet zien waar ik uit moest stappen en hoe ik bij Casco Viejo moest komen. Hartstikke fijn natuurlijk, maar eenmaal aangekomen in de wijk, bood hij aan om de hele dag met me mee te gaan. Nou ja, 'aanbieden' is niet helemaal het juiste woord: hij stond er min of meer op. Hoewel ik niet heel veel behoefte aan gezelschap had, vond ik het ook wel heel vriendelijk van hem en dus onbeleefd om hem af te wimpelen. Bovendien was het wel een goede kans om mijn Spaans te oefenen, ondanks zijn accent. De hele ochtend hebben we door de wijk geslenterd en heeft hij braaf op me gewacht tijdens het vele foto's maken. Ik zeg expres 'braaf', want hij gedroeg zich echt als een volgzame bediende, eigenlijk op het irritante af. Hij wilde later ook per se onze lunch betalen, daar kon ik niet onderuit. Het gaf me een ongemakkelijk gevoel, maar tegelijkertijd wilde ik niet moeilijk doen terwijl hij zo gastvrij was.
Daarna zijn we op zijn voorstel naar een grote shopping mall gegaan. Totaal niet mijn ding, maar was wel erg nieuwsgierig, want had gehoord dat het gigantisch was. Eenmaal daar ging zijn volgzame gedrag me echt teveel irriteren: hij wilde zelf geen enkele winkel in en liep letterlijk 1 meter achter me in de winkels die ik bezocht. Liet ik per ongeluk wat vallen, dan haastte hij zich om het op te rapen. Hoewel goed bedoeld kreeg ik er helemaal de kriebels van! Met moeite heb ik hem duidelijk gemaakt dat opsplitsen een beter idee was. Overduidelijk teleurgesteld ging hij daarmee akkoord. Saillant detail: pas op dat moment hebben we ons aan elkaar voorgesteld. Het mannetje bleek Ernesto te heten.
De volgende dag had ik nog wel een afspraak staan om met hem de Miraflores-sluizen van het Panama-kanaal te bezoeken.... Tja, die durfde ik uit beleefdheid en praktische overwegingen niet af te zeggen, dus zo gezegd zo gedaan. Het kostte ons 2,5 uur om het bezoekerscentrum te bereiken, waardoor we nog maar een klein uurtje hadden om de schepen te bekijken die door de sluizen van de Grote Oceaan naar de Caribische zee gingen. Helaas geen containerschepen gezien, maar wel 3 andere indrukwekkende schepen die maar net in de sluizen pasten. Ook was er nog een korte 3D-film en een museum inbegrepen. 's Middags hebben we in de stad geluncht bij een comedor met local food. Gelukkig ging hij ermee akkoord dat ik dit keer betaalde. Daarna was ik het ja-knikken, het 'wat jij wil' en het over-behulpzame gedrag (ja, dat bestaat) behoorlijk beu en heb ik opnieuw met veel moeite duidelijk gemaakt dat ik mijn eigen weg wilde gaan. En zo kreeg ik uiteindelijk mijn vrijheid, blijheid weer terug :)

Panamastad - Part II
Het was mijn bedoeling om 2 of 3 dagen naar de San Blas eilanden te gaan, maar vanwege het regenachtige weer leek het me zonde om geld uit te geven aan bounty-eilanden die met slecht weer al hun charme verliezen. Deze beslissing betekende dat ik nog 4,5 dag in Panama-stad zou gaan doorbrengen, terwijl er weinig was dat ik nog wilde zien. Op woensdag ben ik verhuisd naar Luna's Castle, een hostel in Casco Viejo dat me eerder was aangeraden voor verschillende medereizigers. Prima sfeer en lekker veel algemene ruimtes waar je je ding kon doen.
Op donderdag ben ik daar Mario (Colombia) tegengekomen, een artisan uit Cartagena die wil proberen om zijn werk ik in Panama te gaan doen. Hij maakt beelden van schelpen en daarnaast ook sieraden. Hij sprak geen woord Engels, dus zo kon ik weer fijn mijn Spaans oefenen! Ging een stuk beter dan met Ernesto, want hij sprak duidelijk en langzaam, corrigeerde me en leerde me nieuwe woorden. Drie dagen lang was ik apetrots dat ik met deze native speaker kon communiceren hahaha! We zijn een paar keer met een vriend van hem door de stad gewandeld en verder heb ik lekker rustig aan gedaan met het hete, regenachtige weer. Ook heb ik mezelf getrakteerd op een dagje shoppen :) Oké, dat was in die vreselijke shopping mall, maar dit keer zonder honing aan mijn kont en van 'een boel voor weinig' wordt ik altijd blij :)

Bye bye Panama!
Op zondag 18.00 uur vloog ik naar Cusco, Peru. Ik had de fantastische tip gekregen om een lange busrit van $2 te nemen in plaats van een snelle taxi van $25. Het was wel een loeihete wandeling naar de bushalte en de eerste 2 bussen stopten niet voor mij, maar uiteindelijk was er een aardige chauffeur en zat ik alsnog voor een dubbeltje op de 1e rang zoals het een Hollander betaamt: binnen 40 minuten op het vliegveld. Ruim op tijd, want had gerekend op een ingewikkelde lange busreis. De vlucht kostte me de hele nacht, met overstappen in Bógota en Lima. Brrrrr! De kou en hoogte in Cusco vormden geen warm ontvangst, zeker niet na 24 slapeloze uren... Om 7.30 was ik in het hostel, maar pas 's middags was mijn bedje vrij. Dat maakte 30 slapeloze uren in totaal! Eenmaal onder de wol kwam ik er dan ook niet eerder uit dan 9.00 de volgende ochtend.... Het was dan ook 100% zeker weten het beste bed van mijn hele reis :)

Cusco en La Paz
Op dinsdag en woensdag heb ik Cusco een beetje verkend. Het is een fijne stad die me sterk herinnerde aan Antigua, Guatamala (mijn allereerste bestemming). Er staan prachtige oude gebouwen en er zijn vele gezellige straatjes. Het is een goede mix van toerisme en lokale sfeer, wat de stad erg prettig maakt voor een eerste kennismaking met het land. Het voelde als een nieuw begin, het begin van mijn reis door Zuid Amerika.
Op donderdag heb ik Mel (AUS) opnieuw ontmoet, haar kende ik nog uit Nicaragua. Er bleek in de stad een processie aan de gang te zijn, wat de vergelijking met Antigua nog sterker maakte. Er werden heilige beelden door de stad gedragen onder begeleiding van vrolijke muziek. 's Avonds heb ik de nachtbus naar La Paz genomen. De grensovergang de volgende ochtend duurde zo'n 2 uur, maar was niet erg ingewikkeld gelukkig.
Rond 12.30 was ik in La Paz en daar kon ik in 5 minuten naar het hostel lopen. Gelukkig bergafwaarts, want de stad ligt nog hoger dan Cusco, waardoor iedere inspanning 5x zo vermoeiend is als thuis. Mijn eerste indruk van de stad was niet zo best: druk, vies en lelijk :( Dit vond ik vooral jammer voor Marleen, wiens reis in deze stad zou beginnen en eindigen, maar het was uit praktische overwegingen dat we hier hadden afgesproken. Om 01.00 's nachts met de taxi naar het vliegveld gegaan om haar op te halen. Ongelooflijk dat het eindelijk zover was!! Bijna onwerkelijk, na 3 maanden in je eentje reizen. Wat M&M allemaal beleefd hebben, dat kunnen jullie volgende week lezen! Uiteraard met een paar prachtige plaatjes erbij :)

America Central, mucho gusto! *

Hè hè, ein-de-lijk heb ik de tijd gevonden om een nieuwe blog te schrijven.... Waar was ik gebleven? Oja, mijn vertrek van Nicaragua naar Costa Rica.

Costa Rica
Scott en ik zijn op dinsdag samen verder gereisd van San Juan del Sur in Nicaragua naar Monteverde in Costa Rica. Het was een lange reisdag met 5 bussen, maar met prima aansluitingen was het goed te doen. Het weer in Monteverde was een verademing: kon met mn hutkoffer heuvelop zónder te zweten, héérlijk! Ook was het superleuk dat ik in het hostel 'oude bekenden' tegenkwam: Carly (NYC) uit Antigua en Nuno (Portugal) uit de shuttlebus naar Léon kwamen dezelfde dag aan en sliepen in hetzelfde hostel. Ook een gezellig Nederlands stel ontmoet, Edward en Laura uit Amsterdam.
We waren voorbereid op hoge prijzen (die we helaas ook vonden in supermarkt en horeca) maar het goedkope hostel was een meevaller. Dit maakte ons minder gehaast om door Costa Rica te razen. Op woensdag heb ik een praktische dag gehouden met het bedenken van een globaal plan en het uitzoeken/boeken van een ticket naar Zuid Amerika om Marleen te ontmoeten. Eindresultaat: op 2 juni vlieg ik van Panama-stad naar Cuzco, Peru. Daarna reis ik per bus naar La Paz, Bolivia. Stiekem kan ik bijna niet wachten om 3 weken samen rond te reizen!

Avontuurlijke tours
Op donderdag heb ik een 'hanging bridges'-tour gedaan. Dit leek mij een bijzondere natuurwandeling door de boomtoppen van Monteverde, maar bleek meer een lenteloopje te zijn. Als enige deelnemer had ik zomaar een privégids, die de tour graag in het Spaans deed zodat ik de taal kon oefenen. Prima! We hebben niet veel bijzonders gezien, maar wel een quetzal-paar gespot, de nationale vogel van Guatemala die vrij zeldzaam is (pics helaas niet scherp). Ook was het wel geinig om een holle boom te beklimmen van binnenuit.
Op vrijdag heb ik met Edward en Laura een spectaculaire canopy/zipline tour gedaan! Deze bestond uit 9 kabelbanen, waarvan 2 langer dan 1 km en 'superman'-style, wat betekent dat je horizontaal hangt. Supergaaf om zo lang en snel door de lucht te razen en je eigen schaduw beneden over de boomtoppen te zien gaan! Als afsluiter was daar de Tarzan-swing, die in plaats van een slinger/schommel, stiekem een vrije val van 40 meter bleek te zijn :S Trots dat ik het gedaan heb, maar genieten was er niet bij. Leermomentje: no way dat ik ooit ga bungeejumpen...

La Fortuna
Op zaterdag zijn we naar La Fortuna gereisd, vlakbij de bekende vulkaan El Arenal. Het uitzicht op de vulkaan was super, maar eenmaal daar vonden we een tour het geld niet waard. Uiteindelijk zijn we alleen maar naar de gratis hotsprings gegaan op zondag. Maandag heb ik me wederom bezig gehouden met een vervolgplan, aangezien Scott had besloten om zo snel mogelijk het dure Costa Rica te verlaten en ik zeker weten meer wilde zien. De uitkomst was: op naar Nationaal Park Tortuguero!

Tortuguero
Op dinsdag heb ik een shuttle genomen naar La Pavona en vanaf daar een boot naar Tortuguero. Dit is een park aan de Caribische zee, met een bijzondere ligging tussen zoet en zout water. Het is vooral bekend vanwege de schildpadden, maar zal meteen verklappen dat ik die niet gezien heb... Wél allerlei andere dieren gespot, zoals leguanen (inclusief de Jesus Christ Lizard die over water kan lopen), apen, een krokodil, kaaimannen en allerlei bijzondere grote vogels. Dit was woensdagochtend tijdens een kanotocht op de zoete wateren. De meest indrukwekkende leguaan ontmoette ik echter tijdens mijn late ontbijt. Stond ik ineens oog-in-oog met een groot en niet zo heel vriendelijk exemplaar...
's Middags nog met 3 anderen van de kanotocht op eigen houtje door het park gewandeld. Eén van die gasten bleek tot zijn eigen verbazing erg goed in het spotten van interessante beesten, zoals een luiaard, apen en een gele giftige slang. Ook belachelijk grote sprinkhanen gevonden en de goed gecamoufleerde 'helmet lizard' die van kleur kan veranderen (zoals een kameleon, maar minder snel en minder kleuren). In het park liepen we Rob tegen het Nederlandse lijf, met wie ik 's avonds na een duik in de oceaan besloot om samen verder te reizen.

Poas
Op donderdag zijn we belachelijk lang onderweg geweest richting vulkaan Poas. We begonnen met een boot die er vanwege laag water 3 uur over deed in plaats van 1,5. Daarna hebben we 5 bussen genomen om 's avonds aan te komen in het verlaten en mistige Poasita. Dat beloofde niet veel goeds voor de volgende ochtend... We strandden in een prijzig hotel, maar de héérlijke bedden waren het geld zeker waard. Op vrijdag zijn we in de vroege ochtend met een Frans stel uit het hotel meegelift naar Nationaal Park Poas. Vanwege het weer werd ons bij het loket eerlijk afgeraden om te gaan, maar ja, we waren er allevier speciaal voor gekomen. Dit werd dus een herhaling van de Pacaya-ervaring in Antigua (mist, mist en nog eens mist) in plaats van een prachtig turquoise kratermeer. MAAR het scheelde dat het geen zware klim was en dat ik in ieder geval een paar prachtige fotootjes heb kunnen maken van de kleurrijke natuur.

Quepos
Vrijdag in de late ochtend zijn we via een lift van de hoteleigenaar en 3 bussen, verder gereisd naar Quepos aan de Pacific. Op zaterdag zijn we naar Nationaal Park Manuel Antonio gegaan om in de hitte haar beesten en stranden te bewonderen. Opnieuw een luiaard gespot! Ok, met behulp van door-anderen-ingehuurde gidsen met enorme verrekijker-units, dus da's een beetje vals spelen, maar dat maakt de pret niet minder :) Het bijzondere was dat deze aan het klimmen was, dat schijnt niet vaak te gebeuren. Volgens de blog van Rob ongeveer 1x per week als ie gaat poepen. Interessant, niet? Verder wat apen gespot en leguanen, maar niks mega spectaculairs. De oceaan was warm en de stranden waren prachtig, maar vanwege het weekend helaas dichtbevolkt in plaats van verlaten. 's Avonds zijn we verhuisd naar een hostel in Manuel Antonio dat vooral aantrekkelijk was vanwege het zwembad. Op zondag een lui dagje. Ik moest beslissen of ik met Rob mee zou gaan naar Nationaal Park Corcovado. Hoewel het ongetwijfeld indrukwekkend zou zijn, ben ik toch afgehaakt. Het zou me waarschijnlijk teveel tijd kosten om Panama rustig te kunnen bezoeken én de hitte in combinatie met de luchtvochtigheid en inspanning zouden me waarschijnlijk teveel zijn om echt te kunnen genieten. Op maandag heb ik daarom afscheid genomen van Rob en met veel gedoe een busticket naar David, Panama gekocht.

Boquete - Part I
Op dinsdag ben ik voor het eerst in mijn eentje een grens overgegaan. Ging gelukkig prima! De dag begon wel spannend, toen ik door een taxichauffeur bij de verkeerde bushalte was afgezet. Ik werd afgeleid door een oud mannetje dat wilde kletsen en zag een bus voorbij razen die de mijne leek te zijn. Oh wat baalde ik daarvan! Maar het leek me ook ietwat aan de vroege kant, dus bleef geduldig wachten. Toen kwam er voor de zoveelste keer een taxichauffeur langs die me nog steeds daar zag zitten en wist te vertellen dat ik nog op tijd was, maar 1 halte verder moest zijn. Hij heeft me gratis op de juiste plek afgezet, de schat. De bus naar David was comfortabel en de grensovergang verliep soepel. In David had ik ook nog eens een perfecte aansluiting naar Boquete, waar ik bij het uitstappen Hayley (UK), Justine (FR) en Elina (FR) ontmoette. We besloten om naar hetzelfde hostel te gaan en dat was een wijs besluit! We kregen een 4 persoonskamer voor de prijs van een dorm en het hostel had allerlei fijne faciliteiten: een bubbelbad in de tuin, de best uitgeruste keuken die ik totnutoe heb gezien, een tuintje met verse kruiden en limoenen en sinaasappels, een zithoek met fijne banken, een gezellige eethoek en om het af te maken een prachtige huis-kat :) Op woensdag hebben we met z'n viertjes een wandeling gemaakt naar de zogenaamde 'hidden waterfalls'. We zitten nu midden in het regenseizoen, maar ondanks dat was het een prima tocht. Wederom een paar mooie plaatjes van de natuur geschoten. Het wachten op de bus in de kou was wel een dompertje...

Bocas del Toro
Op donderdag hebben ik met de 3 meiden de bus naar Almirante gepakt voor de boot naar Bocas del Toro. Op het nippertje de laatste boot gehaald! Weer een 4 persoonskamer kunnen regelen voor de prijs van een dorm, ideaal. Op vrijdag hebben we een dolfijnen-snorkelen-strand-tour gedaan die vanwege kloteweer verre van dol fijn was. Alleen het snorkelen in de regen viel niet tegen, de rest van de dag bestond vooral uit vernikkelen van de kou, vanwege de rampzalige combinatie regen + wind en het gebrek aan geschikte kleding. Met zon zou het echter een prachtige tour zijn geweest.
Op zaterdag hadden we meer geluk: na een ochtendbuitje klaarde het op en zijn we met gehuurde fietsen naar Bluff Beach gegaan. Op dit prachtige strand met ruige golven zijn we allemaal nét iets te lang in de zon gebleven en dus ietwat verbrand teruggekeerd. Maar je hoorde ons niet klagen: liever zon dan regen! 's Avonds hebben we het nachtleven van Bocas verkend.
Op zondag vertrokken de 3 meiden richting Costa Rica/ Nicaragua en ben ik ingetrokken bij Karlien (BEL) die op zoek was naar een partner voor haar 2-persoonskamer in een simpel hotel aan het water. Daar heb ik 2 dagen een beetje lopen lummelen eigenlijk. Ook heb ik Yulgene nog kort ontmoet voordat hij terug reisde naar Canada. Dat was een verrassende ontmoeting aangezien hij de laatste weken aan één stuk door had lopen feesten (inclusief alles wat God verboden heeft). Hij zag er daardoor zorgwekkend slecht uit, van de Yulgene uit León was niet veel meer over...
Op dinsdag heb ik een snorkel-tour gedaan. Hoewel dit eerst alleen mogelijk zou zijn als er ook duikers waren, bleken ze uiteindelijk speciaal voor mij naar 2 snorkel-sites te gaan. Wederom een privé-tour dus! Allerlei soorten vissen en koralen kunnen bewonderen, super!

Boquete - Part II
Woensdag ben ik terug gereisd naar Boquete. Het hostel daar was me erg goed bevallen, het voelt een beetje als een groot vakantiehuis voor een familieweekend. Dat huiselijke sfeertje is net wat ik even nodig heb voordat ik verder reis naar 'de grote stad', waarschijnlijk op zondag. Met Panama-stad wordt mijn reis door Midden Amerika afgesloten. Deel II van mijn avontuur gaat zich afspelen in Zuid Amerika. Ben erg benieuwd wat het allemaal te bieden heeft! Ik verheug me met name op Machu Picchu, Salar de Uyuni en de Iguazú Watervallen.

Tot slot
Lieve allemaal, bedankt voor het volgen van mijn blog. Het was weer een half boekwerk! Het zou beter zijn om vaker te bloggen en dan korter, ik ga het proberen...
In de tussentijd ben ik nog steeds bereikbaar via e-mail, sms en Whatsapp voor updates uit Nederland :) Mijn zwangere vriendinnen zijn inmiddels bevallen en de eerste fotootjes van Fieke en Jelle heb ik al ontvangen, superleuk! Ook andere berichtjes zijn altijd welkom. Doe mn best om ookte antwoorden.

Hasta pronto amigos!

* La traducción:
Central America, it was nice to meet you!
Midden Amerika, het was me een waar genoegen!

Ups & Downs

Tjonge! Het is 3 weken geleden sinds mijn laatste blog, maar het lijkt veel langer!!

Guatemala
Nadat ik in Flores uitgeziekt was, ben ik op maandag eindelijk naar Tikal gegaan. Deze Maya ruïnes zijn vooral indrukwekkend vanwege hun formaat. De grootste tempel torent boven het natuurreservaat uit en geeft een prachtig uitzicht! Ook zijn er prachtige vogels en apen te spotten. Het is echt ongelooflijk dat de Maya's deze bouwwerken met pure mankracht opgebouwd hebben, maar mijn conclusie is dat ik blijer wordt van mooi dan van groot. Om die reden wilde ik ook zeker naar de ruïnes in Copán (Honduras), die bekend staan om hun sculpturen.

Copán
Op dinsdag ben ik met 2 Belgische meiden naar Rio Dulce gereisd (supersnel en comfortabel) en op woensdag in mijn eentje naar Copán, Honduras (langzaam en warm/krap). Gelukkig ging een Frans stel dezelfde kant op, zodat ik niet de enige toerist was. Na een lange reis was ik eindelijk in het bloedhete Copán! Het hostel van mijn keuze bestond blijkbaar niet meer, toen heb ik me een goedkope eenpersoons hotelkamer aan laten praten. Die avond een gezellig stel uit de VS/Belize ontmoet, dat helaas de volgende dag naar huis ging. Toen ik die dag wéér ziek werd, was ik blij met mn 2-persoonsbed en prive-badkamer, maar voelde ik me ook ontzettend klote en alleen. Op dat moment wist ik even niet meer zo goed waarom ik ook alweer zo nodig in mn eentje naar de andere kant van de wereld wilde... Ik had voor de volgende dag al een tour geboekt, dus hoewel ik me slap voelde ben ik toch naar de natural hot springs gegaan en heb daar geprobeerd een beetje te relaxen. Een dag later heb ik de ruïnes bezocht. Ze zijn lang niet zo groot als die van Tikal, maar hebben indrukwekkend beeldhouwwerk dat verrassend goed bewaard is gebleven. Ook leven er prachtige macaws (rode papegaaien) in het wild. Ondanks de hitte heb ik me hier een paar uur prima vermaakt!

Dipje
Daarna kwam de vraag: wat wordt mijn volgende bestemming? Het idee was Utila, één van de Bay Islands, maar dat voelde op dat moment niet goed. Ik zat nog steeds niet lekker in mijn vel, was erg teleurgesteld over de 2 weken daarvoor: veel ziek geweest en nog steeds geen mensen ontmoet om tijdelijk samen mee te reizen. Ik merkte dan ook dat ik totaal niet blij werd van het vooruitzicht om naar Utila te gaan, waar alles draait om duiken en ik waarschijnlijk alleen maar zou snorkelen. Terwijl ik een concreet plan had en mijn tas al klaar stond voor een vroege busrit in die richting, besloot ik stappen te ondernemen om mijn negatieve gevoel kwijt te raken. Ik ben van het hotel naar een hostel geswitcht en nam de rigoreuze beslissing om een belachelijk dure shuttlebus naar León, Nicaragua te boeken. Er was een kans om daar bekenden uit Guatemala te ontmoeten en zo niet: dan zou er in zo'n grote levendige studentenstad zeker weten een grote kans zijn op andere leuke ontmoetingen. Het reisbureautje had me niet goed voorgelicht over de route en de tijdsduur van de rit. De bus vertrok om 4.00 uur 's ochtends en ging via Guatemala naar San Salvador. Vanuit daar nam de bus een omweg naar de kust om een groep surfers op te pikken. Vanaf daar via Honduras naar Nicaragua, León. Dat waren dus 4 grensovergangen op 1 dag!! Maar goed, ik heb het overleefd en het was erg relaxed dat de chauffeur alles regelde bij de grenzen. Om 22.30 heb ik in León het eerste bed geboekt dat ik zag. ..

León
De volgende dag ben ik naar mijn eigenlijke bestemming gegaan: een super relaxed hostel dat ik aangeraden had aan Yulgene, een jongen die ik uit Antigua ken. Ik was blij dat hij er op dat moment ook was! Even een paar dagen met een 'bekende', dat had ik echt even nodig. We hebben de stad verkend en een hike met overnachting naar vulkaan Telica gedaan. We hebben dankbaar gebruik gemaakt van een paard dat onze rugzakken naar boven heeft gebracht. Zonder rugzak was het al zwaar genoeg! Klimmen in de hitte was echt vreselijk, maar de beloning aan de top maakte een hoop goed :) Eerst de zonsondergang en na het eten een klein stukje extra klimmen voor de échte top. Het was zó gaaf om de krater met lava te zien en te horen! Helaas niet goed vast te leggen op een foto.... We hebben onder de sterrenhemel geslapen en de volgende dag de tocht naar beneden gemaakt. Dit was prima te doen, ook met onze rugzakken. Het meeste water hadden we op dag 1 gedronken, dus dat scheelde heel veel sjouwwerk!

Granada & Laguna Apoyo
In het weekend heb ik Jenny ontmoet, zij was net als ik van plan om op maandag verder te reizen naar Granada. Dit was mijn kans om samen met iemand te reizen en de goedkope, lokale bussen te gebruiken. Dat beviel prima! Ook de dagen daarna zijn we samen gebleven. Op maandag en dinsdag hebben we de stad bezichtigd met Iman (VS). Op woensdag zijn we naar het prachtige meer Laguna Apoyo gegaan. Vanaf daar aan het eind van de middag een kleine hike gedaan van 2,5 uur omhoog en 1,5 uur terug. Het uitzicht op de top was fantastisch!! Maar helaas waren we te laat vertrokken en moesten dus in het schemer/donker terug naar beneden... Dat voelt niet al te relaxed, zeker niet als je sowieso al gewaarschuwd bent voor overvallers. Gelukkig was het volle maan en hebben we het laatste stuk een lift gekregen van een Amerikaanse hoteleigenaar. Zo kwamen we weer veilig 'thuis' en konden we bij volle maan een héérlijke duik nemen in het meer :) Genieten dus!

Isla de Ometepe
Op donderdag kwamen we terug in Granada en hebben we de ferry genomen naar Isla de Ometepe in het Lago de Nicaragua. Ik was voorbereid op een misselijkmakende tocht van 4 uur, maar het viel erg mee (het kan ook zijn dat de reisziekte-tabletten zowaar écht hebben gewerkt). Dit eiland bestaat uit 2 vulkanen met daaromheen wat dorpjes. Samen met Jenny, Scott en Mel (bekenden uit León) hebben we 1 nacht in Altagracia geslapen, daarna zijn we naar een hostel in Santa Cruz gegaan, vlakbij het strand en tussen de 2 vulkanen in. Vanuit daar hebben we een kort tochtje gemaakt met gehuurde mountainbikes, op zoek naar zogenaamde petroglifos die niet echt interessant bleken. Daarna met de bus naar Ojo de Agua, een natuurlijk zwembad met helder koel water. De terugweg hebben we lopend gedaan, waarvan de helft over het strand. Héérlijk! Daarna waren we precies op tijd voor een prachtige zonsondergang vanaf de veranda van ons hostel... Wederom genieten!

Op zaterdagochtend hebben de dames van ons clubje een tocht gemaakt naar de mirador halverwege vulkaan Maderas. Dat vonden wij wel ver genoeg, aangezien de weg naar de top behoorlijk zwaar schijnt te zijn, erg steil, modderig en rotsig. Het uitzicht vanaf de mirador op vulkaan Concepción en het meer was prachtig!

Vooruitzicht
Zondag hebben we de ferry naar het vasteland genomen voor een paar nachtjes in San Juan del Sur. Vanaf daar reis ik verder naar Costa Rica. Hoe, wat, waar, wanneer weet ik nog niet. Scott en ik zijn momenteel op zoek naar andere reizigers voor deze grensovergang (schijnt nog niet zo makkelijk te zijn)

Tot slot
Voor iedereen die het volgehouden heeft tot hier: sorry voor de ellenlange blog! Ik wil gewoon graag mijn verhaal vertellen :) Het scheelt dat de meesten van jullie dat al wisten hahahaha.

Bedankt voor alle reacties op mijn eerdere blogs en foto's, het doet me echt goed. Ook superleuk om mailtjes en appjes te ontvangen! Antwoorden gaat me nog niet zo goed af, maar ik doe mijn best. Hopelijk blijven jullie updates sturen vanuit Nederland. Ben onder andere erg benieuwd of er nog nieuwtjes zijn mbt mijn neefje en nichtjes (en andere familieleden). En natuurlijk de vriendinnen die één dezer dagen gaan bevallen! Gek hoor, dat ik hier zit en niet zo snel op kraamvisite kan komen.... Fotootjes via email of whatsapp zijn meer dan welkom!