Proloog
Inmiddels ben ik weer terug in Nederland, maar natuurlijk is er nog één en ander te vertellen over de laatste weken van mijn reis! De vorige blog eindigde in Santa Marta, een stad van waaruit ik diverse meerdaagse tripjes heb gemaakt. Nadat ik op zaterdag afscheid had genomen van Michelle (US) heb ik de andere tripjes in mijn eentje gemaakt en lekker genoten van de rust en de zon.

Palomino
Op maandag vertrok ik naar het kustplaatsje Palomino, waar een mooi strand zou zijn, gelegen tussen 2 riviermonden. Nou, ik begreep niet helemaal waar iedereen nou zo enthousiast over was. Typisch geval van een overdreven invloed van de Lonely Planet vermoed ik. Het water was te wild om te zwemmen en het strand zelf was ook niet bijzonder. Maar goed, hostel The Dreamer was echt prachtig, dus daar heb ik 3 dagen genoten van boeken lezen, zonnebaden en overheerlijke jumbo jugos (kingsize sapjes) van watermeloen :)

Tayrona - Part II
Toen ik donderdag terugkeerde in Santa Marta had Andres gemaild dat hij verhuisd was uit Cartagena in verband met werk. Ons plan om daar later nog 1,5 week samen door te brengen ging dus helaas niet door. Wel zou hij een paar dagen op bezoek kunnen komen. Positief bekeken betekende dit nieuws dat ik iets minder haast had om terug te gaan naar Cartagena.
Ik besloot daarom om opnieuw een bezoekje te brengen aan Tayrona (dat prachtige Nationaal Park aan de kust) voor een paar héérlijke luie wifi-loze dagen op het strand. Toen ik daar zaterdag aankwam na de loeihete wandeling van 2,5 uur zag ik tot mijn verbazing dat Frankie er nog was! Die had ik de eerste keer in Tayrona ontmoet, hij was daar blijkbaar al ruim 2 weken aan het kamperen met zijn 8-jarige zoon Pablo en hond Laya. Dit drietal bleek prima gezelschap! Door het Spaans praten werd ik weer wat wijzer en de zon bezorgde me de bruine huid waarmee ik in Nederland wilde verschijnen :) In Panama zou het waarschijnlijk veel regenen dus dit was zo ongeveer mijn laatste kans.
Op woensdag zijn we met zijn vieren naar Santa Marta gegaan. Donderdag en vrijdag heb ik aan mijn Spaans gewerkt door de Spaanse Cosmopolitan te lezen en alle onbekende woorden op te zoeken, ondertussen genietend van de overheerlijke granizados de café en palitos de queso van Juan Valdez (de Colombiaanse Starbucks, ik ben eraan verslaafd geraakt terwijl ik niet eens van koffie hou). Vrijdag hebben we samen de voetbalwedstrijd gekeken waarin Colombia zich kwalificeerde voor de World Cup 2014 (een historisch momentje, vooral omdat Chili na de eerste helft nog 3-0 voor stond). Op zaterdag ben ik weer teruggereisd naar mijn lievelingsstad Cartagena.

Cartagena - Part II
Oh, wat voelde het goed om weer in deze stad te zijn! Ik voel me er echt thuis en ik ken er inmiddels de weg. Ik koos ervoor om in het eenvoudige hotel te slapen van mijn eerste dagen in Cartagena, lekker rustig maar wel heel centraal. De eigenaren van het hotel wisten niet wat ze zagen! Blijkbaar was ik in 2 maanden tijd aardig wat afgevallen en de vrouw moest de man overtuigen dat ik hetzelfde meisje was :) Ik had zelf natuurlijk ook wel door dat ik wat kilo's kwijt was, maar niet hoeveel. Toen ik langs ging bij mijn vorige hostel kreeg ik daar dezelfde reactie, terwijl het voor hen slechts een maand geleden was! Toen Andres me op kwam zoeken kon ook hij niet geloven hoe ik eruit zag, en dat terwijl ik hem al voorbereid had. Dit alles maakte mij wel ontzettend nieuwsgierig naar mijn gewicht! Zonder weegschaal en top-tot-teen spiegels had ik zelf weinig besef. (Eenmaal in Nederland bleek ik overigens 12 kilo lichter dan bij vertrek.... 12!!! Ongelooflijk hè??)
De 3 dagen met Andres waren hartstikke leuk en vlogen dus ook voorbij. Ik heb hem veel spullen meegegeven die niet mee naar Nederland gingen en die hij of zijn familie waarschijnlijk wel kon gebruiken. Daar was hij heel blij mee. Helaas was ik op de laatste avond een paar uur hartstikke ziek. We gingen uit eten, maar na binnenkomst in het restaurant kreeg ik plotseling enorme pijn in mijn maag en zijn we teruggegaan naar het hotel (gelukkig aan de overkant van de straat). Daar ben ik zonder overdrijven een paar uur vergaan van de pijn. Het zou verstandig zijn geweest om naar het ziekenhuis te gaan,maar ik wilde niks anders dan zo stil mogelijk liggen. Uiteindelijk heb ik pijnstillers genomen en daarna was het binnen 45 minuten voorbij. Eigenlijk heel raar! Ik nam me voor om de volgende dag sowieso naar een arts te gaan, maar toen kon ik eigenlijk de pijn al niet meer beschrijven, dus besloot dat het dan niet heel veel zin had. Ik was wel heel erg geschrokken van deze pijn en hoop het nooit meer mee te maken.
De laatste dagen heb ik geprobeerd om nog te genieten van de fijne stad en het land, maar ondertussen was ik ook een beetje sip vanwege het afscheid van Andres en een beetje zenuwachtig voor de ontmoeting met Mario in Panamá. Met Andres heb ik een speciale band opgebouwd en ik hoop dat we vrienden voor het leven blijven. Het was niet leuk om afscheid van hem te moeten nemen. Tegelijkertijd had ik uitzicht op een reünie met Mario in Panamá. Dat zorgde wel voor enige afleiding, maar ook voor zenuwen. Ik verheugde me erop hem weer te zien en naar de San Blas eilanden te gaan. Maar zou de klik die we in mei hadden er nog steeds zijn?? Dat is toch altijd even afwachten.

Panamá - Living the local life
Op maandag vloog ik dan naar Panamá. Toen ik aan mijn tas een tai rip aantrof die ik zelf niet bevestigd had vermoedde ik dat er in mijn tas gesnuffeld was en dat bleek ook zo te zijn. Na een gestresste check leek er echter niks te missen gelukkig. Mario kwam me ophalen van het vliegveld en het voelde meteen goed. Met de $0,25 bus deden we er uren over om bij het busstation te komen en van daaruit namen we een andere bus naar zijn woning buiten de stad. Stiekem hartstikke leuk om weer in een typisch Midden-Amerikaanse chickenbus te zitten! Altijd krapjes maar creatief versierd en mét muziek :)
Toen we eindelijk bij zijn woning aankwamen moest ik wel even slikken: hij deelde een ruimte van 25m2 met 2 anderen en die ruimte was onderdeel van een huis van een Panamaanse familie. Behalve weinig privacy was het ook héél erg basic. Dat laatste had ik wel verwacht, maar die huisgenoten had hij voor mij verzwegen en dat vond ik niet zo prettig. Later bleek dat hij bang was dat ik niet meer wilde komen als ik dat van tevoren wist. Daar kon hij nog wel eens gelijk in hebben! Maar na 1 nacht was ik er eigenlijk al aan gewend, en had het ook wel weer wat, wel interessant om even zo te leven. Ik zag het als living the local life en vond het een mooie bijkomstigheid dat ik op deze manier geld bespaarde. Bovendien waren zijn roomies lang niet altijd thuis en van de familie hadden we ook weinig last.
Mario is een artisan uit Cartagena die souvenirs maakt van schelpen en dan met name kikkers. Toen hij me dat de eerste keer vertelde kon ik me er niks bij voorstellen, maar inmiddels had ik fotootjes gezien en in het echt waren ze nog veel leuker :) We hebben ons vermaakt met het maken van de kikkers en het verkopen daarvan op de boulevard van Panamá-stad. Ook zijn we een paar keer naar de stad gegaan en naar een enorme shopping mall bij het busstation. Die vind ik normaal gesproken vreselijk, maar tijdens living the local life is het toch best een leuke afwisseling ;)
We hadden eerder afgesproken om samen naar de San Blas eilanden te gaan, naar het schijnt een must-see, en daar verheugde ik me erg op. Alleen toen puntje bij paaltje kwam bleek Mario niet echt een goed plan te hebben en na wat onderzoek was het een stuk duurder dan gedacht. Té duur dus. Hij stelde voor dat ik alleen zou gaan, maar daar leek me niks aan. We besloten daarom om niet te gaan, maar voor het verwerken van die teleurstelling had ik wel een dagje nodig. Gelukkig was ik daarna weer in mijn hum en hebben we er nog een paar hele gezellige dagen van gemaakt. We zijn bijvoorbeeld naar de bioscoop geweest (Engels gesproken, Spaans ondertiteld) en dat had ik voor $4 nog wel vaker willen doen maar helaas was het aanbod vooral horror en sci-fi :S
In het 2e weekend was er een nationale feestdag die uitgebreid gevierd werd met een grote optocht in de stad. We hoopten dat het die dag ook makkelijk zou zijn om kikkers te verkopen, maar dat viel een beetje tegen. Ook zijn we nog 2x naar een strand gegaan. Dat strand viel letterlijk vies tegen, maar ik kon er nog wel even een bruin tintje kweken voor mijn terugreis naar Nederland :) Van het bruin van Tayrona was namelijk niet veel meer te zien...
Het was overigens niet makkelijk om wifi te vinden in Panamá. Vandaar dat ik in die tijd geen blog online kon zetten zoals gepland.

The End
Helaas is de uitspraak 'Aan alle mooie dingen komt een eind' meer dan een cliché: het is de harde waarheid... En dus was na 2 weken Panamá mijn Avontuur écht afgelopen :(
Op dinsdagochtend 05.15 vertrokken Mario en ik van huis om met de bus van 05.30 naar het busstation te gaan. Van daaruit namen we een snelle bus over een tolweg naar het vliegveld en zo waren we zonder dure taxi op tijd voor mijn vlucht van 10.30. Het afscheid was moeilijk, maar we hebben afgesproken dat we elkaar zeker weten nog eens gaan ontmoeten. Misschien komt hij volgend jaar naar Nederland ivm familiebezoek, of misschien ga ik nog eens terug naar Colombia. Ik vond het een prachtig land met heel veel diversiteit en er zijn nog meer dan genoeg plekken die ik dit keer niet bezocht heb. En, heel belangrijk, ik voelde me er supergoed! Michelle (US) denkt er hetzelfde over en wie weet komen we nog eens samen terug :)

Holanda
En na een lange vlucht via Santo Domingo en Frankfurt landde ik vorige week woensdagochtend op Schiphol! Het drong niet echt tot me door dat mijn reis écht ten einde was en dat mijn Nederlandse leven me te wachten stond... In een waas ging de vlucht aan me voorbij en ook de ontmoeting met papa, Marion, Nicolette en Marleen leek heel onwerkelijk. We hebben met z'n allen wat gegeten en gedronken en daarna moest ik alweer afscheid nemen van Marleen. Wat snel! Zo raar... Met zijn vieren gingen we naar het huis van Nicolette, daar slaap ik voorlopig tot ik een eigen plekje heb gevonden. Mijn nichtje kwam op me af stormen voor een knuffel, dat was een erg warm welkom. En mijn new born neefje Rens kon ik de volgende dag in mijn armen nemen :) Elise sloeg de spijker op z'n kop met haar uitspraak : “Jij was héél lang weg!”.
De eerste dagen in Nederland voelen heel vreemd. Geheel tegen de verwachting in voel ik me er helemaal niet thuis. Misschien is het een kwestie van tijd of misschien heb ik een hele belangrijke ontdekking gedaan over waar ik wil leven. De tijd zal het leren. Voorlopig blijf ik hier in Nederland en mocht dat laatste waar zijn, dan komt er vanzelf weer een nieuw plan voor een mooie reis die kant op :)

Bedankt
Ik wil bij deze iedereen bedanken die me gevolgd heeft en af & toe van zich heeft laten horen! Het was superleuk dat jullie geïnteresseerd waren, maar ook om te horen hoe het met jullie in Nederland ging. De blog bijhouden was veel werk, maar vanwege de trouwe lezers was het toch echt de moeite waard om er steeds weer één te schrijven. En ook voor mezelf is het een mooie samenvatting geworden.
Nu ik weer in Nederland ben lijkt de reis heel onwerkelijk. Misschien moet ik mijn eigen blog en fotootjes nog eens goed doornemen om te beseffen dat het allemaal écht gebeurd is :) Het was in ieder geval een fantastische ervaring die ik voor geen goud had willen missen!! Ik heb een aantal bijzondere mensen leren kennen met wie ik graag contact wil houden, zoals (in order of appearance) Yulgene, Mel, Mario, Kim, Noémie, Andres en Michelle. Hopelijk ga ik ze allemaal nog eens ontmoeten en levert dat weer nieuwe avonturen op!!